Doorgaan naar hoofdcontent

Ik ben die ik ben


“Oooooh, is dit het hotel?”, vroeg ze met een luide stem, terwijl ze met haar grote witte rolkoffer in de hand naar het kamphuis liep afgelopen zomer. Wij glimlachten. Een  hotel kon je het niet echt noemen: we sliepen op stapelbedden op de slaapzaal, het rook er muf en de afgelopen dagen bleek er een muggenplaag te zijn op het eiland. Het kamphuis had meer weg van een jeugdherberg. Maar wel eentje midden in de natuur en een schitterende tuin met vuurplaats waar we iedere avond naar de sterrenhemel zouden kunnen kijken. “Ja weet je, ik heb voor iedere dag een setje kleding meegenomen in mijn rolkoffer, precies op kleur en gestyled. Dus ik ben ’s morgens wel iets later bij het ontbijt, want ik kan natuurlijk niet met ongekamde haren komen…” Onze “prinses”, zoals we haar na 1 dag kamp al noemden, vergeleek zichzelf twee maanden later op een regenachtige zaterdagavond met een ui.

“Vandaag gaan we kennismaken met de eerste Nederlandse filosoof en het heeft van alles te maken met mijn bril die ik voor jullie heb meegenomen.” De jongeman die op het dichtstbijzijnde yogamatje zat, pakte de bril op en zette hem op zijn neus. “Ik zie echt niets meer…” “Precies.  Waar deze filosoof in zijn tijd mee bezig was: de mensen op een andere manier naar de wereld te laten kijken. En omdat hij daar niet van kon leven, sleep hij lenzen waardoor de mensen scherper konden zien. Oja, er is ook een middelbare school in Amsterdam naar hem vernoemd.” “Ik weet het, ik weet het, het is Spinoza, van het Spinoza-lyceum”, viel de jongeman recht tegenover mij me in de rede. Hij was het afgelopen half jaar op zoek geweest naar een middelbare school en had er velen bezocht in Amsterdam. Ook het Spinoza-lyceum, maar waar Spinoza de wereld had gebracht leerde hij pas deze avond.

“Ja weet je, jij bent meer een herfstig type. Jij zou wat meer naar kleding moeten zoeken in de tinten oranje, bruin, geel. Warme kleuren.” Had onze “prinses” mij geadviseerd tijdens het kamp. Ze had er gevoel voor, voor schoonheid. Daar waar de meesten zich nog niet zo druk maakten om hun uiterlijk, deed zij dat wel. En als wij met elkaar een spelletje Levend Stratego aan het doen waren, presteerde zij het om er tussendoor te schrijden en het spel stil te leggen voor een selfie met de “maarschalk”. Het zorgde voor veel hilariteit, waarop ik opperde dat ik wel een boek over haar zou kunnen schrijven. “Oooh ja, dat lijkt me ook wel wat, een boek schrijven over me zelf. Mmmm, waar zal ik mee beginnen”, antwoordde ze gevat terwijl ze een pose aan nam met haar vinger nadenkend bij haar kin. Ik besefte dat ze geen prinses was, maar het speelde. En ze was echt heel erg rolvast.

Terug naar Spinoza en de yogales, waar onze “prinses” ook trouw iedere week kwam. Bij de asana’s waar het om doorzettingsvermogen en kracht ging, bedacht ze altijd wel een manier om het makkelijker te maken voor zichzelf. Of ze moest even naar het toilet. Ik daagde haar uit, om haar grenzen ook fysiek op te zoeken en te verleggen. En dit keer had ze zowaar de smaak te pakken. Bij de concentratieoefening gaf ik de kinderen een uitspraak mee van Spinoza: “Ik ben die ik ben”. Om dat met hun ogen dicht gedurende 15 minuten te overdenken. Om ze terug te brengen naar hun eigen wijsheid. Toen ik na een kwartier de stilte verbrak, waren de inzichten van de kinderen verbluffend. Zeker van onze “prinses”. Met zachte stem vertelde ze: “Ja, ik besef nu pas dat ik ben die ik ben. Dat ik geen prinses ben, maar het speel. Dat ik dyscalculie heb, maar het niet ben. Dat ik een persoonlijkheid ben, maar dat er diep van binnen ook een ziel is. En dat is wie ik echt ben. Eigenlijk net als een ui, die je langzamerhand kan afpellen om bij de kern te komen. Ik ben die ik ben.”


Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...