Doorgaan naar hoofdcontent

Dit keer was ik te ver gegaan

“En als ik dan een slokje neem van mijn toverwater… gaat er iets heel bijzonders gebeuren.” Terwijl ik het glas naar mijn mond bracht, keek ik om mijn heen. De groep kleuters zat met wijd opengesperde ogen me aan te kijken. Wat zou er gaan gebeuren? Eigenlijk wist ik dat zelf ook nog niet op dat moment. Geheel intuitief had ik het glas water gepakt om hun aandacht te vangen. Toen ik een slok nam, kreeg ik een ingeving. Mijn mond bewoog, maar er kwamen geen woorden meer uit. Naast me hoorde ik gesnik, van kleine Dora. Er liepen krokodillentranen over haar wangen. En ik besefte dat ik dit keer te ver was gegaan.

“Wie zal zich meer verwonderen wanneer een veertje omlaag dwarrelt? Een klein meisje van 2 of je moeder?”, vroeg ik tijdens de yoga- en filosofieles die week aan de kinderen. We waren inmiddels aan beland bij de Engelse filosoof Hume, die uitgebreid stil had gestaan bij het fenomeen verwondering. Onze filosofen in spe gingen direct van start. Eerst praatte iedereen nog door elkaar heen, daarna werd er goed geluisterd en aangesloten bij de standpunten van de ander. “Ja kijk, als je in je leven al 100 keer hebt gezien hoe een veertje naar beneden dwarrelt, dan verwonder je je daar niet meer over. Dat ben je dan al gewend.” “Ja, maar voor een kind van 1 is dat helemaal niet zo vanzelfsprekend. Konden wij ons nog maar echt verwonderen…”

Tijdens de concentratieoefening werd de vraag uitgezet: “Waar verwonder je je over?” Het was een kwartier lang muisstil. Ze zaten in kleermakerszit op hun yogamatje met gesloten ogen. “In de stilte ligt het antwoord”, hadden we al eens ontdekt. Dus als we echt een mooie vraag hadden, kozen we ervoor om heel stil te worden. “Ik verwonder me over de aarde en het heelal. Dat moet toch door iemand bedacht zijn. En zij lopen er maar op rond als miertjes in de achtertuin en beseffen helemaal niet hoe klein we eigenlijk zijn. En dat we lang niet zo veel in te brengen hebben als we denken…”, begon de eerste met zachte stem. “Ik verwonder me er over hoe ons lichaam werkt. Dat wanneer je je bezeert, je lichaam zelf weer geneest. Dat is toch bizar?” en hij keek om zich heen naar wat de andere inbrachten. Het werd een wonderlijke les en ik verwonderde me wederom over de wijsheid van deze kinderen.


Terug naar kleine Dora, die vlak naast me zat. Haar krokodillentranen waren inmiddels al opgedroogd, maar ze weigerde haar glaasje water op te drinken. Net als de andere kleuters. En dat begreep ik. Kinderen op deze leeftijd leven veelal nog in hun fantasiewereld. Wonderen bestaan. Net als kabouters, elfjes en draken. “Mmm, hoe ga ik dit oplossen?”, vroeg ik mezelf af in stilte. Want ik besefte dat er toch echt iets moest gebeuren. Ik besloot aan te sluiten bij hun fantasiewereld en nam een nieuw glas water. Heel langzaam dronk ik het op, teugje voor teugje. En de kleuters keken me wederom verwachtingsvol aan. Dit keer had het water een nieuwe uitwerking: ik kon weer praten. Opgelucht zetten de kinderen hun eigen glas aan hun mond. Er kon weer gedronken worden, en gelachen en gespeeld.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...