Doorgaan naar hoofdcontent

Hij zei "fuck you" tegen me



“Kut kind”, hoorde ik hem tegen een ander kind schreeuwen. Het was een heerlijke koude woensdagmiddag en we bevonden ons in een speeltuin in Amsterdam Noord met een groep kinderen. De kinderen reden rond op van die kleine rode fietsjes, ze zaten op de wipwap en wilden geduwd worden op de schommel. Ik genoot van de zonnestralen, terwijl ik me had verstopt achter de bosjes. Het was genieten.  Totdat de buurtboefjes arriveerden. “Hij zei fuck you tegen me”, kwamen de kinderen vertellen. “En dat ik een kutkind ben”. “En hij gooide keihard een bal naar mijn hoofd…” Het werd tijd om in te grijpen.

“Wie van jullie haat er wel eens iemand?” vroeg ik tijdens de yogales die avond. Er gingen heel wat vingers de lucht in. “Ja, mijn zusje als ze irritant doet”, vertelde de eerste. En ook de anderen kwamen met voorbeelden. Terwijl ze zo doorbabbelden besloot ik een papiertje uit mijn broekzak te halen. Ik had het die ochtend van de scheurkalender gehaald. De “Even Stilstaan”-kalender die sinds januari op ons toilet hing. Er stond een tekst op van Boeddha: Haat is nog nooit door haat verdwenen, maar wel door liefde. En op de achterkant stond uitleg over de internationale dag van de vriendelijkheid. Ik las het voor en stelde voor om met ons ogen dicht eens te proberen vriendelijkheid te sturen naar al die mensen die we wel eens haten. Het werd heel stil en toen ik mijn ogen opende zag ik gelukzalige gezichten.

Terug naar de speeltuin, waar de buurtboefjes de sfeer flink aan het verzieken waren. De speeltuinbeheerder zat in zijn hokje het te observeren en liep af en toe naar buiten om ze streng toe te spreken. Het had slechts een tijdelijk effect, want wanneer hij weer naar binnen ging, gingen de boefjes door. Ik had onze kinderen uitgelegd dat het aan ons is om het goede voorbeeld te geven en de schuttingtaal vooral te negeren. En dat deden ze. Toch zat het me niet lekker en ik  besloot de ontbijtkoek uit de tas te halen. Ik sneed wat plakken en besmeerde ze met een laagje boter. De kinderen kwamen al om me heen zitten. Want na zo’n middag buiten spelen, word je hongerig.

“He jongens, hebben jullie misschien ook trek in een plakje ontbijtkoek?”, vroeg ik toen de boefjes ons van een afstandje stonden te bekijken. Ze keken wat ongemakkelijk om zich heen, waarop ik vervolgde: “Ja kom maar, ik heb er voor jullie ook een paar gesmeerd…”. Schoorvoetend kwamen ze aanlopen en ze gingen zitten om het bankje tussen de andere kinderen, met een plakje ontbijtkoek in de hand. “Vandaag hebben we een paar gasten aan tafel”, legde ik de anderen uit. “Hoe heten jullie eigenlijk?”, vroeg ik aan ze. En met een verlegen stemmetje noemde hij zijn naam en die van zijn vrienden. Ze durfden me niet aan te kijken, de blik was strak op de grond gericht. Maar langzamerhand raakten ze wat losser en vertelden ze over de buurt waar ze woonden en hun mama die aan het werk was.

Na 10 minuten voegde zich nog een gast in ons gezelschap. Een prachtige buurtkat die polshoogte kwam nemen. Met de staart in de krul liep hij rustig langs de kinderen om zich uitgebreid te laten aaien. Onze buurtboefjes lieten zich op hun knieen zakken en genoten van de aandacht die ze aan de kat gaven. Ook de andere kinderen deden mee. En terwijl ik het schouwspel van een afstandje bekeek kwam er een andere wijze les bij mij binnen: “Liefde is het enige dat groter wordt, naar mate je het deelt met een ander.”

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...