Doorgaan naar hoofdcontent

Ik kan niet tekenen

“Wat is de allermooiste tekening die je ooit hebt gemaakt?” Ik keek rond naar de groep kinderen die op hun vrije middag naar de tekenles waren gekomen. “Ik heb ooit een Egyptische kat getekend in het atelier”, wist iemand vol trots te vertellen. “En ik heb een Pokemon-poppetje nagetekend van Youtube.” Zo had iedereen zijn eigen verhaal. Behalve de jongeman die 5 minuten geleden als een wervelwind was binnengerend. Zijn moeder had hem opgegeven voor deze les en hij wist het heel zeker: “Ik kan niet tekenen.” “Gelukkig maar, dan ben ik niet de enige”, stelde ik hem gerust. De andere kinderen keken me verbaasd aan.

“Wat is de reden dat je je aanmeldt voor deze opleiding”, stond er op het inschrijfformulier dat ik een jaar geleden voor me had. Daar hoefde ik niet lang over na te denken: “Ik weet zeker dat ik niet kan tekenen.” Waarbij ik in mijn achterhoofd de uitspraak van Pablo Picasso had: “Ik doe altijd dat wat ik niet kan, zodat ik kan leren hoe ik het moet doen.” Er niet voor weg lopen, maar nieuwe mogelijkheden verkennen. Voor mezelf, maar  ook voor de kinderen die ik begeleid. Daar groei je van. Want ik had al lang gezien dat tekenen er voor zorgde dat ze dichter bij zichzelf kwamen. Dat harmonische gevoel waar ik ook altijd in de yogalessen naar streef.

Maar er was nog veel meer waarvoor je tekenen kon inzetten, zo leerde ik het afgelopen jaar. Door te tekenen kun je jezelf trainen in deugden als doorzettingsvermogen, geduld, schoonheid creeren. Aan een tekening kun je heel veel aflezen over de ontwikkeling van kinderen. De pop. petjes met harkarmen, de plaats van de zon, de vorm van het huis, de monsters, de kleurkeuze, de positie in de tekening. Beelden zeggen veel meer dan woorden.  Door samen te tekenen kun je werken aan sociale vaardigheden en dan waren er ook allerlei oefeningen waarbij kinderen al tekenend leerden om tafels in te trainen en hun woordenschat uit te breiden. Of zelfs wiskundig inzicht te ontwikkelen.

“Kinderen gezocht”, was mijn oproep bij Nextdoor. Het internetplatform waarmee je direct in contact staat met je buren. Ik voelde dat het tijd werd om de geleerde lessen in de praktijk te brengen. Gewoon met een groepje kinderen op zaterdagmiddag. Ik schafte een mooie tekendoos aan en zocht geschikt papier uit. Want goed materiaal is essentieel. Je leert een kind ook niet fietsen op een fiets met een lekke band. De animo was groot, het enthousiasme van de kinderen nog groter. En de anderhalf uur waren zo om.


“Wat heb je er eigenlijk van geleerd?”, vroeg ik ze na afloop. Een ieder had zijn eigen geleerde les: concentratie, doorzettingsvermogen, mooie dingen maken, geduld hebben, creativiteit. De jongeman die dacht dat hij niet kon tekenen wist het prachtig te verwoorden: “Ik dacht tot 10 minuten voor het eind van de les dat ik alleen maar had gekrast en toen ontdekte ik in de krastekening een unicorn.” Ik zag de twinkeling in zijn ogen. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...