Doorgaan naar hoofdcontent

Liever lui dan moe


“Wat is er?” Met hangende schouders kwam zoon Jerome aansjokken uit de kleedkamer van de voetbal. “Niets”, mompelde hij met een zachte stem en toen ik hem van opzij bekeek zag ik een grote traan over zijn wangen lopen. Ik besloot maar even te zwijgen. Terwijl we naar de auto liepen, kwam een teamgenoot van hem op een holletje achter ons aan. Hij sloeg een arm om de schouder van Jerome en vroeg: “He, gaat het?” “Ja hoor”, wist Jerome nog uit te brengen, en hij dook snel in de auto.

Terwijl hij zijn boterhammen achterover werkte en we naar huis reden kwam het verhaal er uit. Hij had nu al twee weken corvee bij de voetbalclub, met nog drie andere jongens. En al twee weken had hij in zijn eentje de ballen opgepompt, de kleedkamer aangeveegd en de pionnetjes van het veld gehaald. “En de anderen dan?”, vroeg ik met een verontwaardigde stem. “Ja, die moeten snel naar huis, naar de fysiotherapeut, met de bus mee, vergeten het of hebben er geen zin in.” somde hij op.

In mijn herinnering ging ik terug naar al die keren dat mijn kinderen ook geen zin hadden in corvee, thuis. Het klusjesrooster dat we jaren geleden hadden ingevoerd, was duidelijk over de houdbaarheid in. En ook zij hadden allerlei reden om niet op zondagochtend hun handen uit de mouwen te steken. “Ik zit midden in mijn boek.” , wist dochter Rosalie te vertellen. Ze lag de hele dag al op bed te chillen. “Maar ik ga vanmiddag ook al voetballen”, meldde Jerome vanachter zijn Ipad.  Of er was wel een verjaardagsfeestje waar ze naar toe moesten. En de laatste tijd hadden ze ook steeds vaker huiswerk te maken. Ik gaf eigenlijk niet het goede voorbeeld aan onze kinderen.

Ik dacht er opeens weer aan, na de pauze van een Rots enwaterles die week. De kinderen hadden wat gegeten en ik zag allemaal kruimels en papiertjes op de grond liggen. De ballen waar ze mee hadden gespeeld, lagen verspreid over de hele ruimte. Er was een jongen die mij zag kijken naar het afval en spontaan aanbood om het even op te ruimen. En terwijl hij met stoffer en blik rondliep mopperde hij: “Waarom altijd ik?”. De anderen kinderen waren zo gezellig bezig dat ze hem niet eens hoorden.

De les ging over respect en ik besloot het wat breder te trekken, dan alleen respect voor jezelf en voor anderen. Het is zeker zo belangrijk  om respect te hebben voor je omgeving. Als we zo doorgaan met elkaar, dan wordt de aarde een grote vuilnishoop. “Ja, net als bij de plasticsoep, dat is echt erg”, vulde een jongen mij aan. Hij had op televisie gezien dat er in de buurt van Hawai een groot eiland in de oceaan dreef van plastic, waar geen dieren meer konden leven. Geschokt luisterden de anderen toe. Van nu af aan zouden ze hun troep opruimen en zeker geen afval meer op straat gooien.

Terug naar het corvee-vraagstuk waar zoon Jerome mee in zijn maag zat. “Of we doen het samen, of we doen het niet”, was de oplossing die vader Erwin inbracht. Jerome had namelijk geen zin om bij de trainer te gaan klikken over de andere jongens, maar hij had ook geen zin meer om in zijn eentje alles te doen. Hij besloot er een gezamenlijke verantwoordelijkheid van te maken. En dat ging ik ook weer doen. “Of we maken samen het huis schoon of we doen het niet meer.  En dan kiezen we er voor te leven in een smerig huis en te lopen in ongewassen kleren en te eten van bordjes waar nog de resten van vorige week op zitten. Wat gaat het worden?”

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...