Doorgaan naar hoofdcontent

All I want is everything

Daar stond ze, achter het kraampje van haar ouders op de braderie. De ouders probeerden armbandjes te verkopen en vlechtjes voor in het haar van de meisjes. Het was druk bij de kraam en ze stond er wat verloren bij. Zowel zij als haar ouders spraken nauwelijks Nederlands, ze waren afkomstig uit Zuid Amerika waarschijnlijk en trokken door Nederland met hun kraam om op de markt wat geld te verdienen. Op haar blauwe t-shirt stond met sierlijke letters All I want is everything en dat trok mijn aandacht.
Ik haat je
Want nu we een paar dagen op de camping vertoefden, viel me op dat er veel kinderen “everything” wilden en dat de ouders daar regelmatig maar aan toegaven. Om de goede vrede te bewaren. Zo hadden wij naast ons een tent met daarin een gezin met twee kinderen. Een dochter van 9 en een zoon van 6. Die heel erg veel wilde. En als hij het niet kreeg, dan begon hij hard te krijsen en zijn ouders uit te schelden. “Ik haat je, hou je bek”. En dat uit de mond van een op het eerste gezicht keurig jongetje.
Calimero vond heel veel niet eerlijk
Hij kreeg dan ook van ons een bijnaam: Calimero. “Jij bent groot en ik ben klein en dat is niet eerlijk”. Onze Calimero vond heel veel niet eerlijk. Als hij met zijn theepot wilde spelen, of mee moest naar het strand, of geen ijsje kreeg. En vooral ’s morgens vroeg, ’s avonds laat en rond etenstijd. Calimero werd dan ook altijd vroeg wakker en ging meestal niet voor 11 uur naar bed. Dat maakt een kind van 6 oververmoeid en onuitstaanbaar. Zelfs op vakantie.
Met lege handen thuis
Onze eigen kinderen hadden dit jaar voor het eerst vakantiegeld gekregen. Wel 15 euro. Keurig opgeborgen in een schatkistje werd het geld de eerste dag meegenomen naar de kampwinkel. Ze wisten nog van vorig jaar dat daar heel veel leuks te krijgen was voor kinderen. Maar er was zoveel, dat ze eigenlijk geen keuze meer konden maken. en kwamen met lege handen thuis.
Snoep hoort bij de vakantie
Samen probeerden we te scannen wat ze nu echt nodig hadden. Mijn zoon vond dat hij een waterpistool echt nodig had, want dan kon hij samen met zijn vriendje thuis daarmee spelen. En mijn dochter wilde heel erg graag naar het snoepwinkeltje in het dorp: ‘Ja mam, dat hoort gewoon bij de vakantie hoor. En als ik een zak heb gekocht, hoef ik de hele vakantie niet meer.” Wij stelden voor om nog even te wachten met het uitgeven van het geld totdat ze het echt zeker wisten. Want je kunt het maar een keer uitgeven.
Het wordt een schepnet
En toen ze de volgende dag in alle rust op het strand hadden gespeeld, wisten ze het zeker: het wordt een schepnet. Zodat ze garnalen konden vangen. Ze besloten het samen te kopen en ontdekten dat het schepnet in het dorp vele malen goedkoper was dan in de kampwinkel. Dat werd dus een extra wandeling om geld te besparen. Waarna het schepnet mee ging naar het strand. Ze schraapten ermee over de bodem en vonden allerlei interessante schelpen, krabben, kwallen en… garnalen.
Slechts een eetlepel
Na een middagje vissen ging het emmertje met garnalen mee naar huis, alwaar de garnalen allemaal een naam kregen en werden gewassen. Toen werd het tijd om ze te koken op het campinggasje. Vervolgens werden ze gepeld en ontdekten we dat er toch maar erg weinig over bleef van een middagje vissen: slechts een eetlepel. Maar de garnalen smaakten prima en wij hadden ons heerlijk vermaakt.
’s Avonds zagen we het meisje van de braderie met haar ouders op de camping arriveren. Om te overnachten onder de sterrenhemel: een tent hadden ze niet bij zich. All I want is everything.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...