Doorgaan naar hoofdcontent

Ik ben even bij God geweest

Aan het begin van een Rots en Water-les proberen we vaak een paar minuten te luisteren naar het suizen van onze oren. Voor sommige een van de moeilijkste oefeningen van de hele les, niet ingaan op allerlei prikkels van buitenaf, zo min mogelijk gedachten, alleen maar luisteren. Het heeft geen religieuze redenen, het is er voor om de kinderen in contact te laten komen met zichzelf, en dat hebben ze hard nodig. Lees verder…
 
Een kaars flikkert
Als het windstil is, flikkert een kaars niet. Hij heeft dan een keurige vlam, waarvan de omvang wordt bepaald door de lengte van de lont. Als het echter een beetje tocht in huis of we blazen in de richting van de vlam, dan gaat hij flakkeren. Zou het ook zo zijn met kinderen die onrustig zijn?
 
Onrustige kinderen
Onrustige kinderen kunnen vaak moeilijk stil zitten, hebben moeite hun aandacht ergens bij te houden en reageren op iedere prikkel die bij ze binnenkomt. ADHD-ers worden ze soms genoemd, of ADD-ers wanneer er alleen een concentratieprobleem is. De diagnose wordt regelmatig gesteld, in iedere klas zit er tegenwoordig wel een.
 
Is een onrustig kind een flakkerende kaars?
De vraag is of je het onrustige kind kunt vergelijken met de flakkerende kaars. Is het zo dat de onrust in een kind (mede-) veroorzaakt wordt door een overvol programma van school, hobbies, naschoolse opvang, partijtjes, sport enz. Of door ouders die onrustig zijn, omdat ze heel wat ballen tegelijk in de lucht proberen te houden? Zouden deze kinderen geholpen worden – net als de kaars – met een rustige omgeving, waarin niet zo veel moeten, maar voldoende ruimte hebben om vrij (buiten) te spelen?
 
Jongens zijn actief
En laten we vooral ook kijken naar de kwaliteiten van kinderen die vol energie zitten, die actief zijn, enthousiast. Bij jongens is het hormonaal bepaald door de hoeveelheid testosteron in het lichaam, dat tijdens de puberteit nog hoger zal worden. Zij zijn veelal geen voorstander van stil zitten en luisteren, maar van beweging en spanning. Bij Rots en Water houden we daar rekening mee, door continue beweging en reflectie af te wisselen. Van actie naar even tot rust komen.
 
Effecten van stilte
De effecten van het “even tot rust komen” zijn groot. Kinderen leren zich beter te concentreren, hun impulsen te beheersen – door niet overal op te reageren. Ze worden zelfverzekerder, doordat ze meer in contact staan met zichzelf en ze kunnen beter omgaan met allerlei prikkels van buitenaf. Zelfs de drukste kinderen kunnen dit leren en ervaren wat een fijn gevoel het is. “Ik ben even bij God geweest”, rapporteerde jongen na 5 minuten stilte.
 
Een mooi moment om even bij stil te staan.
 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...