Doorgaan naar hoofdcontent

Zoenen, zoenen

“Jahoor, geef mij maar een doe en durf-kaartje”, riep de jongeman vol bravoure. Het was tijdens het vakantiekamp en de les ging dit keer over spannende dingen. Bij het eindspel mochten de kinderen kiezen voor een kaartje waarop een vraag stond (die naar waarheid beantwoord moest worden) of een doe- en durfopdracht. Er was al een meisje geweest die heel eerlijk had geantwoord op de vraag waar ze spijt van had, en nu was hij aan de beurt.
Geen probleem hoor
“Geef iemand uit de groep een zoen”, las ik op het kaartje. “Oooh, geen probleem hoor”, en hij was al aan het rondkijken wie het zou worden. De meiden uit de groep keken vooral naar hun tenen en hadden geen zin om aan zijn doe en durfkaartje mee te werken. De jongens uit de groep jutten hem flink op: “Zoenen, zoenen, zoenen”. “Oke, maar niet waar iedereen bij staat.” Dat begrepen ze wel en we besloten er op het eind van de dag op terug te komen. Maar niet nadat we met elkaar gesproken hadden over je grens aangeven: “Hoe weet jij zo zeker dat het meisje ook met jou wil zoenen?”
Er moest een getuige zijn
Na afloop ontstond er onder de jongens een discussie. “Wat is nu eigenlijk het verschil tussen kussen en zoenen?” De oudste van de groep wist het haarfijn uit te leggen: “Kussen is op de wang, zoenen is op de mond.” Daar kon dus geen misverstand over bestaan. Ondertussen waren de meisjes ook wel nieuwsgierig geworden. Ze vonden dat er minimaal een getuige moest zijn van het voorval, of liever nog dat er een foto van gemaakt zou worden.
De kus werd gegeven
Gedurende de dag werd er heel wat gesmoesd onderling en wij als leiding volgden de vorderingen nauwlettend. Opvallend vaak moest er iemand naar het toiletgebouw en zo rond 1 uur kwam hij vol trots vertellen dat er iemand was die het wel wilde. En ja hoor, een half uur later tijdens de afwas, werd de kus gegeven. Maar aan wie? We besloten er aan het eind van de dag tijdens de afsluiting op terug te komen.
Het is niet wat het lijkt
Het was namelijk niet wat het leek, zo bleek ook uit het verhaal dat we de kinderen vertelden. Want hoe weet jij zo zeker dat dit de opdracht was die ’s morgens op het kaartje had gestaan? Met grote ogen keek de jongeman me aan. “Ja, er stond eigenlijk op: doe alsof je iemand een zoen geeft”, vertelde ik hem met een grote glimlach om mijn mond. De kinderen genoten van deze ontknoping. Maar er zat ook een les in, voor iedereen: doe je altijd maar wat je wordt opgedragen of bepaal je uiteindelijk zelf je grens? En hoe ga je om met groepsdruk?
Toe maar dan
Die grens moest ik de volgende dag zelf aangeven. De jongeman was uit op “wraak” en had al heel wat medestanders gevonden om mij in het water te gooien. Het was een mooie dag ervoor, maar ik had geen droge kleren mee, dus echt praktisch was het niet. Nee dus. Totdat er per ongeluk halverwege de dag een fles limonade over mijn t-shirt kwam. Ik zag de wespen al in zwermen aan komen vliegen en besloot overstag te gaan: “Toe maar dan!”

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...