Doorgaan naar hoofdcontent

Wat is jouw cijfer vandaag?

“Eeeh Angela, wat is jouw cijfer eigenlijk vandaag?” Verwachtingsvol keken ze me aan. Iedere Rots en Waterles starten we met een cijferrondje. De kinderen mogen aangeven op een schaal van 0 tot 10 hoe ze zich voelen. Zo leren ze emoties bij zichzelf te herkennen en rekening te houden met elkaar. Als ze willen mogen ze er iets over vertellen, maar het hoeft niet.

Mijn cijfer is een drie
Er was een keer een jongen die ons meedeelde met een ernstig gezicht, dat zijn cijfer een drie was. Hij had de Donald Duck nog niet ontvangen, en dat terwijl die altijd op donderdag werd bezorgd. Er waren meer kinderen die Duck-fan waren, en die hem dus volledig begrepen. Naast hem zat een meisje, stil voor zich uit te staren. Ze had deze les nog geen woord gezegd, maar vertelde nu met een zacht stemmetje dat ook zij een 3 had. Haar moeder lag in het ziekenhuis en zou vandaag geopereerd worden. De Duck-fan keek haar van opzij aandachtig aan. Hij sloeg een arm om haar heen en zei dat zijn 3 eigenlijk helemaal niet zo erg was.

Verdriet hoort ook bij het levenIk twijfelde om de kinderen dit keer mijn cijfer te vertellen. Hij was namelijk niet al te hoog, maar kon ik ze ook vertellen wat er aan de hand was? Ik besloot het toch te doen, zij waren immers ook open eerlijk geweest en verdriet hoort ook bij het leven. Ook bij het leven van hun Rots en Water-juf. "Mijn nichtje mag haar vader, mijn broer niet meer zien." En ik vertelde over haar ouders die uit elkaar waren gegaan toen ze heel jong was. mijn broer en zijn ex zorgden samen voor hun dochter, hij in het weekend en zij doordeweeks. Het was al die jaren best goed gedaan. Hij repareerde haar auto als die stuk was en afgelopen jaar hadden ze zelfs de verjaardag van mijn nichtje samen gevierd. Er was echter ruzie ontstaan en de moeder had gedreigd dat mijn broer zijn dochter niet meer mocht zien.

Het cijfer begon te stijgen
De kinderen waren geraakt door mijn verhaal over mijn lieve nichtje. "Zij kan er toch ook niets aan doen, waarom mag ze dan haar vader opeens niet meer zien?", vroeg iemand zich verontwaardigd af. Na 10 minuten besloten we het te laten rusten, we vervolgden de les en mijn cijfer begon langzamerhand te stijgen. Ik genoot van het vrije spel van de kinderen, van hun humor, hun puurheid, hun wijsheid en het plezier dat ze met elkaar hadden. En ik merkte ook dat ze veel beter luisterden dan anders. "Kom jongens, we gaan even in de kring staan." En binnen 5 seconden stonden ze keurig te wachten. Er waren tijden geweest dat ze daar 5 minuten over deden. Zouden ze (onbewust) rekening met mij houden?

Ze houden allebei van je
In de pauze kwam er een jongen met een serieus gezicht naar me toe. Het verhaal had hem aangegrepen. Hij was ook kind van gescheiden ouders en vertelde zijn eigen verhaal. Over de nieuwe vriendin van zijn vader en de bijbehorende kinderen. Over hoe anders het bij zijn moeder was, waar andere regels golden. "Het doet mij helemaal niets meer." Vertelde hij mij wel drie keer in 5 minuten. Ik voelde aan dat hij zich groot hield. "Wat zou je tegen mijn nichtje willen zeggen?", vroeg ik hem. "Je vader en moeder houden allebei van je, maar zijn vergeten te kijken naar wat voor jou het beste is." “En geldt dat ook voor jou?” Het bleef even stil: ”Ja ik geloof het wel.”

‘s Avonds bij thuiskomst zag ik dat er een e-mail van mijn broer was gekomen. Hij had zijn dochter toch op mogen halen van school en hij was vastbesloten er een gezellig weekend samen van te maken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...