Doorgaan naar hoofdcontent

Gelukkige moeders

Moeders die gelukkig zijn, hebben vaker gelukkige kinderen. Het geluk van kinderen is namelijk afhankelijk van de kwaliteit van de relatie van de ouders. Vooral de tevredenheid van de moeder over haar relatie blijkt het geluk van het kind te bepalen. Dit is een van de conclusies uit een grootschalig onderzoek bij 40.000 families in Engeland.
 
Perfect gelukkig
Als de moeder aangeeft “perfect gelukkig te zijn”, zegt 73% van de kinderen van 10 tot 15 jaar “helemaal tevreden” te zijn met hun thuissituatie. Als de moeder aangeeft niet gelukkig te zijn, daalt dat percentage tot 55 procent. Wat er allemaal kan helpen om gelukkig te zijn met elkaar: wanneer kinderen samen leven met hun beide ouders, als ze geen jongere broers of zussen hebben, als ze minstens drie maal per week ’s avonds eten met hun familie en als hun moeder dus gelukkig is.
 
Als het niet lekker loopt
Een van de moeders die de cursus Sterke Ouders had gevolgd verwoordde het alsvolgt in haar e-mail: “Blijft trouwens bij mij dat ik er tijdens de cursus achter kwam dat de grootste reden van het niet lekker lopen van dingen thuis, mijn "alles tegelijk willen doen" is, en van mezelf vinden dat ik teveel dingen moet doen omdat dat goed zou zijn.... Daar sta ik nu dus heel vaak bij stil, en probeer ik zeker wat aan te doen.”
 
Angstige moeders, angstige kinderen
In diezelfde cursus hebben we uitgebreid stil gestaan bij onze houding in relatie tot onze kinderen. En dat werd uitgelegd aan de hand van de hoeden van Bono. Dit is een vereenvoudigd model voor de interactie tussen mensen. Waarbij er vijf houdingen zijn: de kritische ouder, de verzorgende ouder, de volwassene, het aangepaste kind en het vrije kind. De meeste moeders herkennen zichzelf in de verzorgende ouder: beschermend, zorgzaam, bevoogdend, denkend voor de ander. Voor een kind kan dit echter verstikkend werken, er is weinig ruimte om nieuwe dingen te ontdekken. Het kind kan beklemd worden door de angst van moeder. En wordt daarmee een angstig kind.
 
Vang je me op?
Bij de Rots en Waterles afgelopen week kwamen we ook tot een mooi inzicht, wat hiermee te maken had. Het was een ouder/kind les en we oefenden met het hebben van vertrouwen in elkaar. “Als ik me laat vallen, vang jij me dan op?” Sommige kinderen durfden zich niet achterover te laten vallen, sommige ouders gingen te ver weg staan, zodat de val wel erg groot zou worden. Maar er waren ook ouders die het kind de ervaring eigenlijk ontnamen, door vlak achter hem te gaan staan, zodat hij nauwelijks hoefde te vallen. Hoeveel ruimte geef je je kind en mag hij eigenlijk wel vallen van jou? Mag je kind risico’s nemen, mag je kind iets doen wat niet zo handig is, maar waar hij wel veel van leert? Behoed je hem overal voor, of gun je hem de ervaring van “als je valt, leer je opstaan”?
 
Als je nooit gevallen bent, heb je nog niet goed leren opstaan. Als je nooit ziek bent geweest, geniet je ook niet echt van je gezondheid. Als je nooit fouten mag maken, zul je minder leren. Als je je nooit ongelukkig hebt gevoeld, voelt het geluk waarschijnlijk ook minder krachtig.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...