Doorgaan naar hoofdcontent

Gezinsuitbreiding

Het waren altijd van die mooie momenten als onze katten Bas en Tom tegen elkaar aan in het zonnetje lagen te genieten. Maar sinds Bas was overleden leek het wel of Tom niet meer zoveel zin had in zijn kattenleven. Hij zat op zolder, kwam niet meer buiten en wilde eigenlijk alleen maar eten. Wij besloten dan ook dat het tijd werd voor gezinsuitbreiding.
 
Drie goede redenen
Voordat een belangrijk besluit genomen wordt, bedenken we altijd eerst drie hele goede redenen. De eerste was dat Tom minder eenzaam zou zijn, de tweede was dat het goed voor de kinderen zou zijn om de verantwoording voor een jong katje te hebben en de derde was dat we ’s avonds samen weer allebei met een kat op de bank konden zitten (!).
 
Doordachte keuze
Deze 3-redenen aanpak werkt overigens erg goed om doordachte keuzes te maken. Zo vertelde een vriendin van mij dat haar kinderen echt heel erg graag een Nintendo wilden hebben. Ze moesten hun moeder overtuigen waarom ze niet meer zonder zouden kunnen met drie argumenten. Ze maakten een plan, hielden een pleidooi en moeder ging overstag. Hiermee leer je kinderen dat ze niet op iedere impuls hoeven in te gaan en een “kundige wil” kunnen ontwikkelen. (zie ook: ik wil… ik wil…)
 
Opvoeden uit liefde
Kasper (2 maanden) kwam en gedroeg zich de eerste dagen als een voorbeeldige huisgenoot. Hij spinde, speelde, sliep en genoot van alle aandacht. Na een paar dagen ontdekten we dat Kasper echt in het asiel was opgevoed, zonder moeder. Hij plaste en poepte op plekken waar het niet hoorde en trok de boterhammen bijna van ons bord af. Opvoeden dus! “Maar hij is zo lief, en anders wordt hij verdrietig”, zei mijn dochter. Dat werd een mooi gesprek over dat je juist uit liefde een dier en een kind opvoedt. Daarmee probeer je hem te helpen.
 
Norming en storming
De kennismaking met Tom verliep ook niet zoals wij het hadden verwacht. Kasper werd eerst genegeerd, toen werd Tom jaloers en vervolgens werd Kasper aangevallen. Het moest wel even duidelijk zijn wie er de baas was. Bij kinderen die samenspelen gebeurt vaak hetzelfde. In eerste instantie worden de grenzen afgetast, waarna er een duidelijke hierarchie ontstaat in de groep. Ik kan me nog een gesprek herinneren met een jongen die ik individueel begeleidde. Hij vertelde mij over wat een echte vriend voor hem was: dat was iemand die meer vrienden had dan hij. Die dus een tree hoger op de ladder stond.
 
Samen genieten
Gezinsuitbreiding met een kind leidt overigens vaak ook tot jaloezie of een tijdelijke terugval in de ontwikkeling van een kind. Vader en moeder moeten opeens gedeeld worden en ook al is zo’n baby nog zo lief, het betekent een flinke verandering in het gezin. Kasper is inmiddels opgenomen in het gezin. De kraamvisite (schoolvriendjes) staat dagelijks op de stoep en nog eventjes en hij zit samen met Tom van het winterzonnetje te genieten.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...