Doorgaan naar hoofdcontent

Mislukking als leermeester

Het had zo’n mooie les kunnen worden. De afsluiting van de Rots en Water-reeks die gepaard gaat met het doorslaan van het plankje. De kinderen kwamen gespannen binnen, de ouders leken ook wel gespannen. Een moeder had mij een paar dagen eerder gebeld met de vraag of het wel echt zou gaan lukken, een vader vroeg zich af of deze plankjes wel doormidden konden.
 
Ik wens dat ik een mooi leven krijg
Op het plankje waren wensen geschreven. “Dat ik nooit meer buikpijn heb”, “Ik wens dat ik een mooi leven krijg”, “Ik wens dat ik naar het atheneum kan gaan”, “Ik wens dat ik veel huisdieren ga krijgen”, “Ik wens dat mijn hondje beter wordt”. Het waren echte wensen, die de kinderen met aandacht op hun eigen plankje hadden geschilderd.
 
Ik wil het, ik kan het, ik doe het
Na de warming up gingen we er voor zitten. “Ik wil het, ik kan het, ik doe het”, waren de magische woorden. Ademkracht, focus, boosheid, maar de plankjes gingen niet door midden. De kinderen hielden vol, sommige met rode pijnlijke handen, maar het ging niet. De spanning was van hun gezicht te lezen, hier hadden ze zich op verheugd. Maar bij iedere poging werd de kans kleiner dat het plankje doormidden ging, het vertrouwen raakte zoek.
 
Het vertrouwen raakte zoek
Ook bij mij. Had ik wel de juiste plankjes gekocht, waren de kinderen wel voldoende voorbereid? Hoe is het mogelijk, dit was nog niet eerder voorgekomen, dat slechts een jongen met een doffe dreun zijn plankje doormidden sloeg en de rest niet. Wat was er anders gegaan dan de vorige keren?
 
Dikker en dikker
Ze hadden hetzelfde programma gevolgd, de plankjes waren uitgetest, de kinderen hadden ook al chocoladeletters doorgeslagen. Maar het verschil zat hem er in dat ze de plankjes mee naar huis hadden gekregen, waar ze misschien – naarmate ze er langer naar keken – dikker en dikker waren geworden in gedachten. En het was ook voor het eerst dat de ouders toekeken en dat we slechts 1 uur de tijd hadden om 9 plankjes door te slaan.
 
Teleurstelling en doorzettingsvermogen
De teleurstelling was van de gezichten af te lezen. Ze konden kiezen: vragen of je vader of moeder wil helpen het plankje door te slaan of in januari terugkomen voor de herkansing. Iedereen koos voor de herkansing, wat getuigt van doorzettingsvermogen en daadkracht. Ze zijn allemaal wat meer rots geworden.
 
De grootste held heeft wel eens tegenslag gehad
Maar er is nog iets wat ze geleerd hebben en dat is omgaan met een teleurstelling. Want zelfs de grootste held heeft wel eens een tegenslag gehad. Sterker nog, daardoor is hij waarschijnlijk zo’n grote held geworden.
 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...