Doorgaan naar hoofdcontent

Een kind is geen hond

“Ik ben toch geen hond!”, schreeuwde de jongeman verontwaardigd over het voetbalveld naar mijn man, die een groep pubers bij het voetbalkamp begeleidde.“Gedraag je daar dan ook niet naar”, had Erwin teruggeroepen. Bij thuiskomst was hij na zijn eerste coachdag teleurgesteld, hij had duidelijk andere verwachtingen gehad. Wat was er mis gegaan en hoe zou hij het de volgende dag kunnen oppakken?
 
Zit, lig, luister, braaf
Opeens dacht ik aan een artikel dat ik al weer een tijd geleden had gelezen. Een pedagoog had geroepen dat alle ouders eigenlijk verplicht op een soort puppytraining zouden moeten alvorens ze kinderen zouden overwegen. En zag het al helemaal voor me. Daar zouden ze dan kunnen leren hoe je kinderen vaardigheden kunt aanleren: zindelijk worden, netjes eten, goed luisteren, beleefd zijn. Als de kinderen het verkeerd deden dan zouden ze straf krijgen, bij goed gedrag lag er misschien een kluifje klaar.
 
Laat je tanden zien
Nu hadden wij al heel wat ervaring met honden, en ook tijdens de lessen kwamen ze vaak terug. Er zijn veel kinderen die heel graag een hond willen hebben en dat dus als wens op hun Rots en Water-plankje schrijven. Maar je kunt ook heel veel leren van honden. Zo ontdekten we bij een Eigenwijz-les wat er gebeurt als je over de grens van een (speelgoed)hond gaat, bijvoorbeeld aan zijn staart trekt. Dan gaat hij grommen, blaffen, piepen, zijn tanden laten zien. Of loopt weg met de staart tussen zijn poten. Het gesprek kwam vervolgens op “wat doe jij als iemand over jouw grens heen gaat?” Dan blijkt dat wij het ook met woorden kunnen oplossen.
 
Vechtende honden
Erwin had nog geen oplossing voor zijn “voetballende honden” die zodra ze een partijtje voetbal mochten spelen elkaar in de haren vlogen. Opeens schoot mij iets te binnen wat ik had gehoord over vechtende honden: die moet je dus rustig hun gang laten gaan. Zo wordt de hierarchie in de hondenwereld bepaald en is het duidelijk wie er de baas is. “Laat de riem los, zodat ze eventueel weg kunnen lopen en wacht rustig af totdat ze er samen uit zijn gekomen.”, kreeg ik ooit te horen van een hondenkenner. Was dat het pedagogische advies dat ik mijn man mee ging geven?
 
Doen alsof
Vaak zijn we ons als ouders en opvoeders niet bewust van de manier waarop we onze kinderen instructies geven, of vaardigheden willen aanleren. Ze moeten van alles en we dulden weinig tegenspraak, zeker niet als we zelf al licht geïrriteerd zijn.. “Nu naar je kamer” “Luisteren!!!!!” “Eet je bordje leeg.” “Klaar”. Met een groep ouders bij de Sterke Ouders cursus hebben we ontdekt dat wanneer je je kind niet “als hond” toespreekt, maar “als mens” ze zich ook als mens gaan gedragen richting jou. Je boodschap is het zelfde, maar de toon maakt het verschil. Proberen?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...