Doorgaan naar hoofdcontent

Kampioen!

Als ze aanstaande zaterdag winnen, is het team kampioen”, vertelde een moeder mij een paar dagen geleden. Ik keek haar verbaasd aan: het f-team waarin mijn zoon wekelijks voetbalt is toch niet zo goed? Ik hoorde altijd verhalen over dat ze zingend onder de douche stonden bij een zoveelste 8-0 nederlaag en heel blij waren wanneer ze bij het penalty-schieten twee ballen hadden tegengehouden.
 
20 coaches aan de zijlijn
De tegenstander was sterk vertegenwoordigd: opa’s en oma’s waren opgetrommeld, er leken wel 20 coaches aan de zijlijn te staan. En… de bekers hadden ze alvast maar zelf aangeschaft. Want deze wedstrijd konden ze immers niet verliezen. De helft van “ons team” was op de hoogte van de kampioensstrijd, voor de andere helft hadden de ouders het angstvallig verzwegen. Het zou alleen maar te veel spanning opleveren.
 
Na hoogmoed kwam teleurstelling
De hoogmoed bij de tegenpartij was snel verdwenen toen na 10 minuten het eerste doelpunt viel. Toen 15 minuten later het tweede doelpunt viel, wilde de keeper niet meer op doel staan. Hij was zwaar teleurgesteld. Bij ons team was de verbazing groot: hoe kon dat nou, ze hadden een paar maanden geleden nog met 6-1 verloren van deze kampioenen?
 
Hoop blijven houden
Aan de zijlijn werd het onrustig. “Was dit wel het echt team, of waren er andere spelers geleend bij de hogere teams?” En was de scheidsrechter niet partijdig? De ouders en grootouders gingen steeds harder schreeuwen en bleven hoop houden. Ik merkte dat de spanning ook bij mij toenam, maar hield in mijn achterhoofd de woorden van mijn zoon: “Mam, als je maar niet gaat schreeuwen, daar word ik gek van.”
 
Winnen is een bijzaak
Wat een wijze lessen op de zaterdagochtend voor onze f-pupillen. Er kunnen winnaars en verliezers zijn. Als je je heel erg verheugd op het winnen, wordt het verliezen een grote teleurstelling. Als je je heel erg verheugd op het spelen van een leuke wedstrijd dan is het winnen een bijzaak.
 
Het gaat niet om wat je kan, maar om wie je bent
De prestatiedruk is in de (team)sport op jonge leeftijd al groot, evenals in het onderwijs. Wie heeft de hoogste AVI-boeken en de hoogste CITO-score? Wie heeft de meeste vrienden op Hyves? Wie is er het beste in gym? Laten we blijven onthouden dat het niet gaat om wat je kan of doet, maar om wie je bent als mens.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...