Doorgaan naar hoofdcontent

Hebben ze bij Ajax wel ons nummer?


“Bal”, was een van de eerste woorden die onze zoon Jerome kon uitspreken. Op zijn vijfde jaar ging hij met zijn gloednieuwe kicksen aan naar het plaatselijke voetbalveld voor de training van de mini-pupillen. Na twee trainingen wist hij het zeker: “Ik wil voetballer worden bij Ajax. Maar wanneer bellen ze, hebben ze wel ons nummer?”

Ik lachte hem uit

Ik dacht er aan toen op een zaterdagochtend we werden gebeld. Of Jerome wilde invallen. “Nee… ik ga liever vandaag met de lego spelen.”, wist hij ons te vertellen. Nu was het invalteam een groep met oudere jongens die allemaal veel groter en sterker waren dan Jerome, en daar is hij wel gevoelig voor. Geheel niet volgens de “pedagogische boekjes” lachte ik hem daarom uit. “Als jij bij Ajax wilt voetballen, zal er toch wel meer moeten gebeuren dan lego-en op zaterdagochtend, terwijl je de kans hebt om te voetballen met jongens waar je heel veel van kan leren.” Hij trok zich terug op zijn kamer.

Hij was niet meer van zijn plan af te brengen

Een week later kwam hij met het Zondagsochtendblad aanzetten. Er stond een artikel in over een talentendag bij een andere voetbalclub. Er zouden scouts rondlopen, op zoek naar voetbaltalenten. “Mam, daar ga ik naar toe”. Verbaasd keek ik hem aan. Vorige week durfde hi j nog niet eens met de E-pupillen mee te voetballen en nu dit. Mijn opmerking had blijkbaar effect gehad, want hij was niet meer van zijn plan af te brengen. Maar nu kwam de twijfel bij mij: is hij daar niet te jong voor, en wat zal de teleurstelling groot zijn als hij niet wordt gescout, en stel dat hij wel wordt gescout dan zal hij zijn voetbalvrienden achter moeten laten voor een nieuwe club.

Allemaal trotse ouders aan de lijn

Mijn man dacht daar heel anders over: als hij het wilt, wie zijn wij dan om hem daarin te belemmeren. Het is zijn passie, alles draait om voetbal in zijn leven. Op woensdagmiddag stond ik dan ook in de kou aan de voetballijn. Met allemaal trotse ouders die mij wisten te vertellen dat hun zoon een groot talent had en “net niet” door de selectie van Ajax was gekomen. De kinderen werden aangemoedigd vanaf de lijn en Jerome (dat moet gezegd worden) had nog nooit zo goed gespeeld. En zelfs ik – als voetballeek – kon dat zien en voelen.

Angst overwinnen door het aan te pakken

De dagen daarna was steevast iedere ochtend de vraag: “Mam, heb je al een e-mail ontvangen?” Het duurde twee weken, toen het verlossende bericht kwam: ze wilden hem graag uitnodigen om bij de club te komen spelen en de eerste wedstrijd zou plaatsvinden tegen grote clubs als Feyenoord, Ajax, Heerenveen, FC Volendam en Sparta. In een echt stadion. Dat was even slikken. Op de grote dag werd hij na 5 minuten al gewisseld, omdat hij vanwege de spanning geen bal kon raken. De coach had het echter heel goed gezien. Je overwint je angst door het aan te pakken, niet door er voor weg te lopen. 10 minuten later stond hij dan ook weer te voetballen.
Veel jongens hebben de wens om profvoetballer te worden en schrijven dat dan ook op het plankje dat ze bij Rots en Water na 18 lessen mogen doorslaan. Ze kijken me dan verwachtingsvol aan: en nu? Ik vertel ze dan over Jerome en ze weten meteen wat ze nodig hebben om uiteindelijk aan de top te komen

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...