Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn zoon is boos en heeft nu sukkelhaar

“En nu heb ik sukkelhaar”, schreeuwt mijn zoon terwijl we op de fiets vanaf de kapper naar huis rijden naar mij. Hij trapt flink door en als ik probeer bij hem in de buurt te komen, dan trapt hij nog even bij. Om vooral maar niet naast mij te hoeven rijden. Het is namelijk mijn schuld.
 
Het felbegeerde matje in de nek
De afgelopen weken hing de pony tot aan zijn neus en ontstond er in zijn nek het felbegeerde matje. Ook zijn oren waren flink bedekt door het haar, zodat hij vooral niets hoorde als wij over de kapper begonnen. Na een gezellige middag samen gaf hij toe dat het inderdaad wel tijd voor een kappersbezoek was en vol enthousiasme had mijn man die morgen maar direct een afspraak gemaakt. Van deze kans moesten we gebruik maken.
 
Kan ik niet op zondag?
Om 3 uur op het schoolplein kwam hij al met een heel boos gezicht naar me toe “kan ik niet op zondag naar de kapper?” Het was schitterend weer en alle vriendjes gingen samen buiten spelen. Maar de afspraak stond en met wat overredingskracht (en de belofte van een ijsje na afloop) kreeg ik hem toch in de kappersstoel.
 
Kort, maar niet te kort
De kapster vroeg hoe ik het wilde en ik legde uit dat hij dat zelf mocht vertellen. Zijn verhaal was wat onsamenhangend (“Hier wat kort, maar niet te kort en daar langer, maar ook niet zo heel lang…”) en de kapster stelde voor of hij net zulk haar als Justin Bieber wilde hebben. Nu wisten mijn zoon en ik niet direct wie Justin Bieber was en zeker niet hoe zijn haar zat, maar de kapster was zo enthousiast dat we besloten het aan haar over te laten.
 
De schrik was groot
Er werd geknipt en geknipt en na een half uur was ze dan eindelijk klaar. Jerome had zich ondertussen verdiept in de Suske en Wiske en niet meer gelet op wat de kapster met zijn haar had gedaan. Aan zijn gezicht te zien was de schrik groot, toen ze blij vertelde dat hij klaar was. Zonder ijsje (“die hoef ik niet”) rende hij naar buiten en daar zaten we vervolgens op de fiets naar huis.
 
Niemand komt hier in
Thuis trok hij zich terug op zijn kamer, die werd gebarricadeerd: niemand komt hier in. Na een kwartiertje was de boosheid gezakt en ging hij lekker buiten slootje springen met zijn buurjongen. De boosheid kwam echter terug bij zijn zus toen ze ’s avonds ontdekte dat haar broer de bladzijden had gescheurd uit haar nieuwe boek. Eerst ontkende hij, maar dat hield hij niet zo lang vol. Nu is hij aan het sparen om een nieuw boek voor haar te kopen. Niet omdat wij boos op hem zijn, maar omdat hij in zijn boosheid iets heeft stukgemaakt van een ander.
 
Sorry mama
Boosheid is een gezonde emotie die er ook mag zijn, hebben we hem bij het slapen gaan uitgelegd. Het helpt je om jezelf te beschermen en voor jezelf op te komen. Maar het kan niet zo zijn dat je jezelf of een ander daar pijn mee doen. Dat zag hij ook wel in. “Sorry, mama, maar ik wil nooit meer naar de kapper.””

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...