Doorgaan naar hoofdcontent

Leegte in de vakantie

De eerste week van de vakantie is altijd wennen bij ons thuis. De verandering is dan ook groot: van een vastomlijnd programma op school naar helemaal niets. Niet iedere ochtend om ½ 9 naar school, geen voetbaltraining, geen paardrijles, geen oppasoma, vriendjes die al op vakantie zijn. De structuur en regelmaat vallen voor een deel weg en dat leidt tot verveling. 
Verveling is leegte
Verveling is leegte, niet meer weten wat te doen. Maar net als de lege ruimte in een kopje of vaas zijn functie bepaalt, zo heeft de leegte bij de mens ook een belangrijke waarde. Het ervaren van deze leegte kan echter voor zowel kinderen als hun ouders in eerste instantie als last worden ervaren. Maar zo wisten de oude wijzen ons al te vertellen: het ware pad naar wijsheid is het zich bewust worden van de leegte.
 
Leegte leidt tot creativiteit
Bij ons thuis leidde de leegte deze vakantie tot veel creativiteit. We togen op de eerste vrije zaterdag naar de knutselwinkel om een stuk speksteen uit te zoeken. Dat alleen al was een spannende activiteit. Want kies je voor ruwe vormen of een zachte structuur? En welke kleur past het beste bij je, maar weet je ook zeker dat deze kleur binnen in de steen hetzelfde is?
 
Het gaat me zeker lukken
Mijn zoon stond bij de kassa met een pracht exemplaar, waar hij heel blij mee was. Toen ons echter werd geadviseerd om een zachtere steensoort uit te kiezen – kinderen hebben nog onvoldoende kracht om dit te bewerken volgens de medewerker van de winkel – wist hij zeker dat dit zijn steen zou worden. “Als die meneer denkt dat ik niet sterk genoeg ben, dan gaat het me zeker lukken.”
De tijd vergeten
Dagenlang zaten we in de achtertuin te hakken en te vijlen en polijsten aan de steen. Vol enthousiasme ontdekten we iedere keer nieuwe vormen, kleuren en patronen. Maar dan brak er opeens een stuk af en moesten de plannen weer gewijzigd worden. Het werd een voortdurend spel tussen de steen en de mens die het probeerde te bewerken. We leerden hoe we de tijd konden vergeten, we zagen wat er door onze handen tot stand kon komen. En misschien wel het belangrijkste: we leerden dat de kunst misschien wel juist in de leegte zit.


 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...