Doorgaan naar hoofdcontent

Licht en Donker


 
“Heel lang geleden, toen er nog geen mensen leefden op de aarde en er alleen maar dieren waren, was het hier ontzettend donker. Zo donker als het is wanneer je je ogen stijf dichtknijpt.” Alle kinderen doen mee en zien dat het dan wel erg donker moet zijn geweest. Dit is een scheppingsverhaal van de Aboriginals over het ontstaan van de zon. Mijn versie voor deze les gaat over licht en donker in onszelf en bij anderen. De kinderen zijn direct vol aandacht.
 
Ze hadden altijd ruzie
“In die tijd leefden er onder andere een emoe en een arend op de aarde. Ze hadden altijd ruzie. Want ze botsten tegen elkaar aan, zagen elkaar niet omdat het zo donker was. Ze trokken elkaar de veren uit, pikten naar elkaar en maakten een hels kabaal. Ze gaven elkaar overal de schuld van. De emoe was jaloers op de arend en de arend op de emoe.” Het verhaal wordt vaak vergezeld van beelden met knuffelvogels die elkaar in de haren vliegen, of de kinderen spelen het zelf mee.
 
Het ergste wat je kunt doen
“Inmiddels was de arend gaan broeden in zijn nestje. De emoe lette weer eens niet op en zorgde ervoor dat de arend boos werd. Waarop de emoe ook heel boos werd en het ergste deed wat ze elkaar maar konden aan doen. Hij pakte het ei van de arend en gooide het in de lucht. Heel hoog in de lucht. En daar explodeerde het, het werd een grote vuurbal. De vuurbal gaf licht en verlichtte de aarde.”
 
Ze genoten en hadden samen veel plezier
“Het zag er prachtig uit: bomen, zeeën, andere dieren, bloemen, vlinders. De emoe en de arend waren stomverbaasd en vergaten helemaal hun ruzie. Ze keken elkaar aan en ontdekten dat ze eigenlijk best wel op elkaar leken. En nu het licht was, hoefden ze ook niet meer tegen elkaar op te botsen. Sterker nog, ze besloten samen een vliegtochtje te maken om de aarde nog eens goed te bekijken. Ze genoten en hadden samen veel plezier.”
 
Weer ruzie
“Tot het moment dat de zon onderging en het weer donker werd op de aarde. De emoe en arend kregen weer ruzie. Ze besloten de volgende dag - toen de zon weer opkwam - dat iedere keer wanneer het donker werd, dat ze dan rustig zouden gaan slapen. En als de zon ging schijnen, konden ze plezier maken met elkaar.”
 
Wie wil er in het licht leven?
Na dit schitterende verhaal ontstaat er vaak een groepsgesprek: wanneer is het bij jou donker? Wanneer ben je boos of jaloers of bang of verdrietig of voel je je schuldig? En hoe is het om in de zon te leven? “Dan gaan we samen spelen en dan is het warm en fijn”. Als je vervolgens vraagt wie er in het licht wil leven en wie in het donker, dan weten ze het wel: ”in het licht natuurlijk!” En dat is ook logisch, want alles wat groeit heeft licht nodig. We spreken af om vanaf nu zoveel mogelijk in het licht te leven. En als het even donker wordt, dan zoeken we gewoon het lichtknopje!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...