Doorgaan naar hoofdcontent

Openstaande rekeningen

He Angela, er staat volgens mij nog een rekening van je open.” Verbaasd kijk ik de groenteman aan terwijl hij vertelt dat mijn man een week eerder boodschappen was komen doen en geen geld bij zich had. Nu is het zo dat het in het dorp gebruikelijk is om op rekening te betalen, maar ik baalde er wel van, dat we blijkbaar al een week een schuld uit hadden staan. “Maar hebben de appels goed gesmaakt?”, vraagt hij met een glimlach om zijn mond. “Heerlijk, maar anders was ik ze ook komen betalen hoor!”
Ze had er een goed gevoel bij
Ik dacht hier aan toen ik vorige week een e-mail kreeg van een moeder die haar kinderen had opgegeven voor een cursus. Maanden geleden had ik haar op maandagochtend aan de telefoon gehad. Ze vertelde me hoe haar dochter werd gepest op school en dat ze zelfs de politie had ingeschakeld. Ik luisterde aandachtig en vertelde over wat ik voor haar en haar dochter kon betekenen. Ze had er een goed gevoel bij, zo vertelde ze me en besloot niet alleen haar dochter, maar ook haar zoon in te schrijven. Maar nu kwam dus het bericht dat haar kinderen niet konden deelnemen aan de cursus, omdat ze onverwachts gingen verhuizen naar het andere eind van het land. Vijf dagen voordat de cursus zou gaan starten.
Hij wilde liever iets anders doen
Nog geen dag later kwam er een vergelijkbare e-mail binnen. Een moeder schreef dat ze haar zoon toch niet wilde laten deelnemen aan de cursus. Hij wilde liever op vrijdagmiddag iets anders doen. Ook aan deze inschrijving was het een en ander vooraf gegaan. Vooral veel luisteren, want wat was er precies aan de hand en waar zou ik deze jongen mee kunnen helpen. En welke cursus is dan het meest geschikt op dit moment? De inschrijving werd geannuleerd, 1,5 week voordat de cursus zou gaan starten.
Jammer, misschien een volgende keer?
Ik voelde me geirriteerd en probeerde te onderzoeken hoe ik hier het beste op kon reageren. Want we hadden gerekend op deze kinderen. Ik had andere ouders moeten teleurstellen omdat de groep al vol zat. Ik kon op mijn strepen gaan staan en de ouders verwijzen naar de voorwaarden voor inschrijving, ik zou zelfs een incassobureau kunnen inschakelen. In termen van Rots en Water zou dat een Rots-benadering zijn. Maar ik zou ook voor de Water-benadering kunnen kiezen: “Jammer, misschien een volgende keer?”
De goeden lijden onder de kwaden
Mijn overpeinzingen gingen verder. De rekeningen voor deze cursus waren al verstuurd. Als ik voor de Water-benadering zou kiezen, dan  zouden het gederfde inkomsten zijn. En zou dat wellicht betekenen (als het vaker gebeurde), dat de cursusprijs omhoog zou moeten. Wat ook weer geen optie is, omdat ik het zo belangrijk vind om de cursus (ongesubsidieerd) zo laagdrempelig mogelijk te houden. De “goeden” zouden dan onder de “kwaden” moeten lijden. En ik kreeg opeens het inzicht dat dit een les ook regelmatig gebeurt: als iemand over de grens gaat heeft eigenlijk de hele groep daar last van.
Ten koste van de kinderen
Ik was er nog niet uit en besloot het aan iemand anders voor te leggen. “Je kunt er ook voor kiezen om er vooraf al rekening mee te houden, dat er kinderen op het laatste moment afhaken, door  meer kinderen toe te laten. Een soort overboeking.” Ook dit zou dan ten koste gaan van de kinderen, want mocht iedereen wel op komen dagen, dan was de groep te groot om iedereen voldoende individuele aandacht te geven.
Spreekt het je aan?
Voordat ouders hun kind inschrijven, adviseer ik ze altijd om eerst een goed beeld te vormen. Wat houdt de cursus in, wat is de werkwijze van de organisatie, wat is de visie op de sociaal-emotionele ontwikkeling van kinderen?  Sommige ouders kunnen op basis van de website al een goed beeld vormen, anderen nemen eerst telefonisch contact op of sturen een e-mail of bezoeken een informatiebijeenkomst. Spreekt het je aan? Dan is de kans groot dat ik jullie kan helpen. Met als uitgangspunt: wederzijds respect en vertrouwen. Ik kom mijn afspraken na en vertrouw erop dat jullie dat ook doen.
 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...