Doorgaan naar hoofdcontent

Kiezen of delen?

Op de dag van de provinciale verkiezingen kreeg ik tijdens het ontbijt van mijn zoon een stemtip: “Mam, je moet gewoon Groen Links stemmen, want ik ben ook links.” Kinderlijke logica: ik ben linkshandig en jij stemt dus op Groen Links. Maar de verkiezingen waren nog niet voor mijn kinderen voorbij. Een paar dagen later vroeg mijn dochter tijdens het ontbijt: “Mam, hoe is het eigenlijk gegaan met Kees (!) Rutte, heeft hij al gewonnen?” Een mooie aanleiding voor een gesprek over democratie.
 
Kadaffi is een zuurpruim
Op het Jeugdjournaal hadden ze de politieke ontwikkelingen in het Egypte, Tunesie en Libie gevolgd. “Die Kadaffi is een boef, hij is heel rijk en zijn mensen heel arm en hij wil alleen maar de baas spelen.” De kinderen van de Rots en Waterles die week hielden zich ook met hem bezig: “Kadaffi is een zuurpruim”, zo wisten ze mij te vertellen toen we aan het begin van de les de krant doornamen op zoek naar Rotsen en Water.
 
Partij van het lekkere eten
Aan de ontbijttafel vroeg ik mijn kinderen wat voor partij zij zouden oprichten. Dat was niet moeilijk. Mijn zoon koos voor de partij van het lekkere eten. Mijn dochter voor de partij van de dieren, mijn man voor de partij van de lach en ik voor de partij van het chillen. We probeerden ons partijprogramma op te stellen en hadden daar veel plezier mee. Mijn dochter stelde voor dat we dan op een boerderij gingen wonen met paarden, honden, katten, konijnen. En mijn zoon wilde alleen nog maar alles eten dat met een p begon (patat, pannenkoeken, pizza, pasta). Maar waar ga jij al die dieren en de boerderij van bekostigen? En hoe zit het met de volksgezondheid als we alleen nog maar alles met een p zouden eten?
 
Ik doe niet meer mee
De thuisverkiezingen kwamen naderbij en mijn dochter besloot een andere partij op de te richten: de tegenpartij. “Ik doe niet meer mee.” Mijn man vertelde dat wanneer we op hem zouden stemmen, dat hij dan de baas zou zijn van het huis. En daar waren we het ook niet mee eens. Geen dictatuur. Mijn zoon stelde voor dat ik mijn partij van het chillen, maar moest omdopen in de partij van de controle. En dat hij daar dan zeker niet op zou stemmen, want dan zou hij van alles moeten. Zijn bordje naar de keuken brengen als hij had gegeten bijvoorbeeld.
 
Toch maar polderen
Ondertussen werden er ook al coalities gevormd: “Als jij op mij stemt, dan stem ik op jou.” De verkiezingen werden wat grimmiger, het werd een kwestie van kiezen of delen. Na een week voorbereiding hebben we gezamenlijk besloten toch maar niet de politiek in te gaan en te gaan “polderen”. Mooie les in democratie!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...