Doorgaan naar hoofdcontent

Angst voor de brugklas

Het ging over angst deze laatste les van de brugklastraining. Angst om straks op de nieuwe school de weg kwijt te raken, om uitgescholden te worden voor brugpieper, om de proefwerken niet goed genoeg te maken. Het is dan ook een spannende situatie als kinderen hun vertrouwde basisschool verlaten om de wijde wereld in te trekken.
 
Sirenes
Net op het moment dat we de angst wat verder onder de loep wilden nemen, hoorden we sirenes: ambulances, brandweer en politieauto. Ik wilde verder gaan met de les – dit komt wel vaker voor in Amsterdam – totdat ze stopten voor het raam van mijn klaslokaal. De kinderen renden naar het raam om te kijken wat er aan de hand was. En dat werd al snel duidelijk: er was een man onwel geworden en die moest gereanimeerd worden.
 
Kinderen voelen meer dan we denken
De les kreeg een heel andere wending toen we na verloop van tijd zagen dat de man waarschijnlijk was overleden. Er ontstonden gesprekken over een oom die ernstig ziek was, een huisdier die was overleden, over leven na de dood en over “bijna-doodervaringen”. Ik twijfelde hoe ik de vragen moest beantwoorden. Religie kan steun en vertrouwen geven. Eerlijkheid gaat voor alles en kinderen voelen meer dan we denken. Ik vind het belangrijk dat kinderen hun eigen zoektocht en invulling geven aan de dood en zich er ook van bewust zijn dat het leven eindig is. En dat probeerde ik ze te uit te leggen.
 
Een verre reis maken
Doodsangst is voor kinderen vanaf 7 jaar normaal. Voor die tijd denkt een kind vaak nog dat de dierbare een verre reis gaat maken en verwacht hij de ander zeker terug te zien. Het is goed om kinderen van jongs af aan kennis te laten maken met de dood. Bijvoorbeeld de dood van een huisdier. Als een kind niet meer weet dat een dode wordt begraven of gecremeerd, dan blijven er nog zoveel vragen over die angst kunnen oproepen.
 
Al met al was de angst voor de brugklas grotendeels naar de achtergrond verdwenen. “Wat is eigenlijk het ergste dat me kan overkomen in de brugklas?” Precies, dan valt het allemaal best mee.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...