Doorgaan naar hoofdcontent

Geen woorden maar daden

“Van harte welkom op mijn feestje”, riep ik de grote groep kinderen toe. Ze zaten op de bewolkte zondagmiddag rustig in het gras te wachten op wat ging komen. En ik vertelde daarbij dat ik een hekel aan verjaardagsfeestjes had, waarbij iedereen in een kringetje zat. Eerst een stukje taart, dan de borrelnootjes en als je geluk had ook nog een bitterbal met mosterd. En maar praten met elkaar over het weer, de kinderen, de vakantie en de nieuwe auto van de buurman. Eigenlijk over helemaal niets. Nee, wij zouden het anders doen vandaag, beloofde ik de kinderen. Lekker spelen om zo dichter bij jezelf en bij elkaar te komen.
 
Het voelde goed
Op het laatste moment, zaterdagmiddag, werden er nog kinderen aangemeld. Kinderen die ooit rots en water hadden gevolgd, of die dat nog deden. Kinderen die behoefte hadden om weer eens langs te komen en kinderen die wel wat “herhaling” van de cursus konden gebruiken. Die waren vergeten hoe de ademkracht werkt en wat de “lekker belangrijk”-houding is. Sommige kinderen had ik al een paar jaar niet meer gezien, maar het voelde meteen weer goed en vertrouwd. Daar zijn geen woorden voor nodig.
 
Twee natuurtalenten
En ook op het laatste moment, besloot ik het team met begeleiders uit te breiden. Met twee jonge natuurtalenten. Ex-stagiaire Laura die weinig woorden nodig had en met een natuurlijk overwicht het kennismakingsspel introduceerde. En puber buurjongen Tom die ’s morgens over de schutting hing om te melden dat het hem wel wat leek, lekker spelen met kinderen. Het  lukte hem om de grootste druktemakers binnen 5 minuten te temmen. Niet door ze te vertellen wat ze moesten doen of niet doen, maar door lekker met ze te dollen. Jongens hebben weinig woorden nodig.
 
Ik verveelde me
"Jongens, ik heb een klacht", vertelde ik halverwege de middag. Ze waren al ruim een uur Levend Stratego aan het spelen in het bos en ik verveelde me. Ik zat op het grasveld te wachten totdat de vlag gepakt zou worden. Maar het bleef stil in het bos. Anders zou de andere partij ze misschien vinden. Die andere partij zat echter niet veel verderop ook in het bos, te wachten op een verrassingsaanval. En ik zat maar te wachten, te wachten totdat er iets zou gebeuren. Ik besefte dat dit toch wel de mooiste lesmomenten zijn, wanneer alles eigenlijk als vanzelf gebeurd.
 
Doe- en durf
Het werd tijd voor echte daden. En speciaal voor deze dag had ik een uniek Rots en Water “doe- en durfspel” ontwikkeld. Een uitnodiging aan de kinderen om te laten zien hoe dapper ze zijn. Hoe je spannende dingen gewoon doet, zonder er over te praten. De eerste opdracht was nog eenvoudig: hou 10 minuten je mond. Ik legde uit hoeveel kinderen daar moeite mee hebben. Kinderen die overal direct op reageren. Je kunt je ook eerst eens afvragen of jouw woorden voldoende waarde hebben om de stilte te verbreken. Want stil was het opeens zeker in het natuurgebied. Er kwam een  volgende opdracht: maak een praatje met een wildvreemde. Grote hilariteit, maar de eerste toevallige voorbijgangers werden aangesproken. Ze konden echter nog niet terugpraten, want ze waren slechts 1,5 jaar oud!
 
De eindopdracht zorgde voor echte verstilling: samen een zandkasteel bouwen. Met takjes, schelpjes, torentjes, grachten en ondergrondse gangen. Op de achtergrond was het kabbelende water te horen, de wind waaide door de haren en de zon brak zelfs even door de wolken heen. “Angela, ik heb zand op mijn handen”, kwam iemand mij vertellen. Ik heb er geen woorden aan vuil gemaakt!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...