Doorgaan naar hoofdcontent

Er slaapt een draak onder mijn bed

Als je 3 jaar bent, weet je zeker dat er draken onder je bed slapen. Als je ouder wordt komen daarvoor andere angsten in de plaats. Zo ontdekte ik tijdens een Rots en Waterles afgelopen week hoe kinderen met hun angst omgaan. In dit geval voor een oefening waarbij ze zouden kunnen vallen. We stonden in een kleine kring en er mocht een kind in het midden staan en zich langzaam om laten vallen, zodat hij door de kring opgevangen zou worden. Een mooie oefening om te leren sterk te staan en aan (zelf)vertrouwen te werken.
 
Dat doe ik niet
Er waren drie kinderen in de groep die zeiden: dat doe ik niet. Ieder op zijn eigen manier. Zo was er een meisje dat zich onzichtbaar maakte, een jongetje die heel stoer zei dat hij het een stomme oefening vond en een jongen die zei: “Ik ben bang om te vallen.” Een mooi aanknopingspunt om onze emotie te onderzoeken. Want wat voel jij als je bang bent en wat doe je dan? Fight or Flight, vechten of vluchten zijn de opties. Kies je ervoor om je angst onder ogen te zien, te onderzoeken, of loop je er voor weg?
 
Als de draak verslagen is
Als we de draak rond ons vierde jaar hebben verslagen, komen daar andere angsten voor in de plaats. Voor de hond, voor nieuwe situaties, voor de dood, voor het donker, voor de toets op school, voor de kinderen die je misschien uitlachen. Het vervelende is dat als je eenmaal bang bent, de angst zichzelf steeds versterkt. Iedere angstige gedachte versterkt de volgende en de emotionele lading die de gedachte oproept, zorgt voor zoveel angstige gevoelens, dat de angst steeds weer bevestigd wordt.
 
Kom maar op
Bij de Rots en Waterles kozen we ervoor om onze angst aan te pakken: jij bent immers de baas, niet je angst! Wat heb je nodig om toch deze oefening te doen? De oplossingen werden door de hele groep aangedragen: “Als we de kring gewoon wat kleiner maken?”, of “We kunnen er ook een mat onder leggen.” En “Als je je nu eerst laat vallen op de sterkste en grootste van de groep, die kan je zeker opvangen.” Met kleine stapjes, ondersteuning van de angst en het gevoel geven dat de kind de controle heeft, kun je helpen de angst van je kind te overwinnen. Bij die overwinning hoort een gevoel van vreugde en trots. Het vermijden van angst werkt echter averechts en zal de angst alleen maar versterken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...