Doorgaan naar hoofdcontent

Mam, zullen we yoga gaan doen?

Mam, zullen we yoga gaan doen?


“Mam, zullen we yoga gaan doen? “ Vermoeid kijk ik zoon Jerome aan. Het is al half 8, hij is net terug van de voetbaltraining en zit vol energie. Ik echter, heb de hele dag gerend voor mijn gevoel en snak er naar om onderuitgezakt op de bank tv te kijken. Maar ik besef ook dat hij zo nooit in slaap zal vallen en dat het dan lang zal duren voordat de rust is teruggekeerd in huis.


Ontspanning als een warme deken
Eigenlijk heeft hij gelijk met zijn yogavoorstel, we hebben het allebei nodig om tot onszelf te komen. Om de dag goed af te sluiten. En we besluiten, een kaarsje aan te steken, de yogamatjes uit te rollen in de woonkamer en op de meditatiekussentjes te gaan zitten. Alleen maar zitten, met de ogen dicht. En als een warme deken valt de ontspanning over ons heen.


Papa staat op zijn hoofd
Al van jongs af aan hebben we onze kinderen in contact gebracht met yoga. Het is voor hen niet vreemd wanneer papa op zijn hoofd in de kamer staat. Of zijn been op tafel legt om het watercentrum soepeler te maken. Of wanneer mama op de grond ligt, met de handen aan de onderkant van de verwarming om het vuurcentrum sterker te maken. Maar ook de filosofie heeft in ons huis een plaatsje gekregen. De yama’s en niyama’s bijvoorbeeld zijn prima aan kinderen uit te leggen. En meditatie is iets wat ze ook kunnen ervaren.


Lekker vrij ademhalen
Zoon Jerome heeft inmiddels zelf ervaren wat de yogabeoefening met hem doet. Hij heeft een sterk en soepel lichaam. Op het voetbalveld staat hij in zijn kracht, danst hij met de bal en is hij heel geconcentreerd. Hij heeft zijn spanning voor de wedstrijd steeds meer onder controle en werd laatst zelfs omschreven als koelbloedig, toen hij een doelpunt scoorde. Wanneer zijn neus vol snot zit, besluit hij niet naar een flesje neusspray te grijpen, maar doet hij een aantal gerichte yogaoefeningen waardoor hij weer lekker vrij kan ademhalen.


Daar krijg je doorzettingsvermogen van
Dochter Rosalie is wat minder gedisciplineerd met yoga bezig. Althans met de fysieke oefeningen die haar moeite kosten. Maar zo vertelde ze me laatst, nadat ze naar paardrijles was geweest: "Mam, met paardrijden wil ik altijd de stoutste paarden hebben, want daar leer ik veel van. Eigenlijk is dat met yoga ook zo, toch?" En die avond besloot ook zij weer met ons mee te doen. Werken aan het vuurcentrum, want daar krijg je doorzettingsvermogen van.


Ik kan niet zonder
Ikzelf zou mijn werk niet kunnen doen, zonder dagelijkse yoga-beoefening. Ik zou niet meer iedere dag met liefdevolle aandacht en een open houding de kinderen kunnen begeleiden. Ik zou minder vertrouwen op mijn intuitie en hoe ik kan improviseren tijdens de les. Ik zou veel minder aanvoelen wat de kinderen nodig hebben. Ik zou minder kalm kunnen blijven. Ik zou gek worden van de herrie die kinderen met elkaar kunnen maken. Ik zou me blij voelen wanneer ouders tevreden zijn, en vervelend voelen wanneer dat niet zo is. Ik zou zo gehecht raken aan alle kinderen dat ik hun problemen mee naar huis zou nemen.


Hoe ik dat allemaal weet? Door zo af en toe ’s avonds op de bank te gaan hangen en naar de bewegende beelden op tv te kijken. De volgende dag weet ik weer waar het echt omdraait.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...