Doorgaan naar hoofdcontent

Mijn dochter heeft huisarrest

"Oh, ik was helemaal de tijd vergeten." Met rode wangen staat Rosalie voor ons. De tafel is al afgeruimd, het eten op. Ik vertel haar dat het inmiddels half zeven is en dat we hadden afgesproken om 6 uur met elkaar samen te eten. "Sorry", zegt ze en ze maakt voor zichzelf een boterham klaar. Nog geen dag later wordt er weer een huisregel overtreden.


Drie keer is scheepsrecht
Ze was uit school bij een vriendinnetje gaan spelen, zonder ons te vertellen waar. "Kun je je voorstellen dat we ongerust waren?", vroeg ik haar toen ze (dit keer weliswaar op tijd) thuiskwam. "Sorry", was wederom haar antwoord. Het ging nog even door: de volgende dag bleef er een vriendinnetje slapen. Het was erg gezellig, maar we hadden afgesproken dat ze om 2 uur naar huis zou gaan. Zodat we nog samen aan de sinterklaasgedichten konden werken. Om 5 voor twee vertrokken de dames stilletjes naar buiten. Om nog verder te spelen. Drie keer is scheepsrecht en nu was “sorry” echt niet meer voldoende.


Rekening houden met elkaar
Het is voor kinderen belangrijk om grenzen te ervaren, en daar hebben ze hun omgeving voor nodig. Zonder grenzen ontstaat er onduidelijkheid. Ze weten niet tot hoever ze kunnen gaan. Wat nog wel kan en wat niet. En die onduidelijkheid leidt tot onzekerheid en angst. De grenzen zijn er ook om je kind te leren in harmonie te leven met zichzelf en met elkaar. Je bent niet het middelpunt van het universum. En dat betekent dat je rekening houdt met anderen.


Met een grote bocht er om heen
Kinderen die weinig grenzen meekrijgen van thuis, zullen daar last van krijgen in de maatschappij. Eerst op school, wanneer iedereen bijvoorbeeld in het kringgesprek naar elkaar luistert, maar jouw kind dat niet heeft geleerd thuis. Of wanneer het buitenspelen al lang voor bij is, maar jouw kind niet naar de meester luistert en besluit nog wat langer buiten te blijven. Maar ook later in relaties of op het werk. Afspraken nakomen, op tijd komen, respect hebben voor elkaar. En wat dacht je van in het verkeer: als je je niet aan de verkeersregels houdt, zullen er vroeg of laat ongelukken ontstaan. Tenzij iedereen met een grote bocht om je heen rijdt.


Thuis mag hij alles
Dat laatste besloten wij ook onbewust te doen. Jerome had een vriendje te spelen die thuis een nogal vrije opvoeding krijgt. Bijna alles mag. Toen ik na een half uur thuis kwam, vond ik ze voor de televisie met de voeten op tafel en een zak chips in de hand. Jerome weet dat we voor 5 uur niet de televisie aan doen en niet zomaar chips uit de kast pakken. Maar hij had zich over laten halen door zijn vriend. Hij voelde nattigheid en toen ik hem er ‘s avonds op aan sprak, verontschuldigde hij zich: “Maar mama, thuis mag hij alles, dan kunnen wij toch geen Nee zeggen?” Ik vertelde hem dat bij ons thuis onze regels gelden en bij zijn vriendje thuis er weer andere regels zijn. Of niet.


Houdt ze zich daar aan?
Ik legde het huisarrest van mijn dochter voor aan de moeders bij de cursus Sterke ouders. “Tjee, houdt ze zich daar dan ook aan?”, verzuchtte een moeder. “Een hele week niet met vriendinnen afspreken?” Een ander bracht in: “Maar is zo’n straf niet veel te streng voor de overtreding? Zo erg is het toch niet wanneer ze zich een keer niet aan haar afspraken houdt?” Ik legde de moeders uit dat mijn dochter en ik samen tot de straf waren gekomen. “Wat heb jij nodig om weer een beetje tot jezelf te komen en weer rekening te kunnen houden met ons en onze huisregels?”, had ik haar gevraagd na het derde incident. Ze koos voor een week van bezinning, of in andere woorden het huisarrest.



Straf als medicijn
En die week bleek geen straf te zijn, maar een medicijn. Ze speelde ‘s middags uit school lekker met haar barbies, ging een boek lezen, dronk een kopje thee samen met ons. Ze stelde voor om samen te gaan koken en ging om half zes ongevraagd de tafel dekken. De rust keerde terug, en met die rust de duidelijkheid over hoe wij met elkaar wensen samen te leven. In harmonie.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...