Doorgaan naar hoofdcontent

Wensen werken, als je er in gelooft

Juf… het werkt!” Blij kwam de jongen van 6 jaar mijn Eigenwijz-les binnen. Hij werd regelmatig gepest in de klas en de steen die hij de vorige les bij mij had uitgekozen, had hem daarbij geholpen. Maar de stenen bleken ook anderen hulp te kunnen bieden. Zo was er een jongen die snel boos werd, maar met de steen in zijn broekzak kon hij ontspannen en de boosheid laten zakken. Er was een meisje die ontzettend bang was voor honden. Als ze er een tegen kwam, liep ze een straatje om. De wenssteen bleek haar te kunnen beschermen. “Maar, het werkt alleen als je er echt in gelooft”, vertelde ik de kinderen er altijd bij. En dat deden ze.
 
Een echte wens
Met wensen zijn we vaak bezig in de les. Zo mogen de kinderen bij Rots en Water na 18 lessen op een houten plankje een wens schrijven. Een echte wens, dus geen Nintendo of nieuwe fiets. En als het een echte wens is, en ze kunnen het voor zich zien en ze slaan het plankje door, dan zit er een kans in dat de wens uit gaat komen. Zo was er een jongen die heel graag een poes wilde als huisdier, maar dat kon niet want zijn moeder was er allergisch voor. Hij tekende de poes op zijn plankje, sloeg het plankje door, en een paar dagen later kreeg ik een e-mail waarin hij schreef dat er een zwerfkat was aan komen lopen. Hij gaf hem iedere dag een kommetje melk, aaide hem uitgebreid en de kat wandelde weer verder.
 
Een foto boven het bed
Ook mijn dochter had een grote wens: een hond. Al maanden werden tijdens de maaltijd de Voors- en tegens uitgebreid besproken. Maar de wens bleef. Haar vriendinnetje had ondertussen een puppy gekregen en Rosalie wilde alleen nog maar bij het puppy zijn. Ze liet hem dagelijks uit, borstelde haar haren, mocht mee naar de puppy-cursus en had een grote foto van de hond boven haar bed hangen. Maar wij besloten toch maar geen hond te nemen. We hadden inmiddels al twee katten en waren niet altijd thuis om hem de juiste verzorging te geven.
 
Met zorgen los je niets op
Nu bleken meer hondenbezitters met dit probleem te zitten bij ons in het dorp en Rosalie kwam op het idee van een hondenoppascentrale. Ze sprak mensen op straat aan die een hond hadden, had eigen kaartjes gemaakt en een briefje opgehangen bij de supermarkt. “Maar mama, de mensen vinden me vast nog te jong om op hun hond te passen.” En terwijl ze dat zei reed er een ook nog een busje langs van “De blije blaf”, hondenuitlaatservice. De moed zakte in haar schoenen “Met zorgen los je niets op, wel met het vertrouwen dat de honden naar jou toekomen als het je echte wens is.”, vertelde ik haar. Terwijl ze ’s avonds in bed lag belde de eerste “klant” al. En er volgden nog velen.

Mocht je zelf een echte wens hebben, dan kun je dat aan de hele wereld kenbaar maken op www.wenswereld.nl. Lijkt het je fijn om de wens van een ander in vervulling te laten gaan, dan kun je daarvoor terecht op hetzelfde adres! 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...