Doorgaan naar hoofdcontent

De schuimpjestest

Sommige lessen ontstaan vanzelf en dat zijn vaak de beste. Zo hebben wij bij Rots en Water de traditie om de laatste les met elkaar iets lekkers te eten. Een bonbon, een koekje, een ijsje, afhankelijk van de tijd van het jaar. Dit is geen beloning voor goed gedrag, maar gewoon een onderdeel van de les.
 
Een schuimpje nu, of twee schuimpjes straks?
Ik moest daar aan denken toen ik in een boek over emotionele intelligentie las over de schuimpjestest. Het gaat als volgt: je bent vier jaar oud en iemand doet je het volgende voorstel: als je wacht totdat  hij terug is van een boodschap, krijg je twee schuimpjes. Als je niet zolang kunt wachten, krijg je er maar een, maar die mag je dan wel meteen hebben. Een mooie oefening in zelfbeheersing, impulscontrole. Want de keuze die het kind maakt is veelzeggend; niet alleen zegt het iets over het karakter van het kind, maar zo bleek uit onderzoek, ook over hoe hij of zij zich in de rest van het leven zal ontwikkelen.
 
Impulscontrole leidt tot sociaal vaardigheid
Want degenen die hun impulsen op vierjarige leeftijd onder controle konden houden, bleken op latere leeftijd veel sociaal vaardiger. Ze waren effectiever op het persoonlijke vlak, zelfbewuster en beter in staat om om te gaan met teleurstellingen in het leven. Ook liepen ze minder kans om gestressed te raken. Ze grepen uitdagingen aan en hielden zelfs bij problemen stug vol in plaats van af te haken. En ze waren nog steeds in staat om hun beloning uit te stellen en hun doel te bereiken.
 
Meer dan schuimpjes
Impulscontrole is een van de belangrijkste sociaal emotionele vaardigheden. Want het gaat niet alleen om de impuls een schuimpje te pakken, maar ook om de impuls om overal op te reageren, of direct boos te worden, of om op te geven, je volledig te laten leiden door je emoties. En dat is niet makkelijk.
 
Niet kunnen wachten
Zo zijn er altijd kinderen in de Rots en Waterles die niet tot het eind van de les kunnen wachten om de bonbon op te snoepen (ik laat ze uiteraard het doosje aan het begin van de les al zien!). Die continue blijven vragen of ze hem niet al eerder mogen hebben, of het soms zelf pakken. En dan is er bij het uitdelen van de bonbons vaak een bonbon over. Voor wie is die bestemd? Wie vindt dat hij in aanmerking komt voor die 2e bonbon en waarom?
 
Ik geniet er zoveel meer van
Daarvoor hebben we de 3-redenen regel geïntroduceerd. Geef drie goede redenen waarom jij nog een extra bonbon zou mogen en de anderen niet. En “omdat ik het zo graag wil” is wat dat betreft geen goede reden. Het maakt de kinderen altijd weer creatief: “omdat ik er zoveel meer van geniet”, “omdat ik er niet om vraag”, “omdat ik vanmorgen heel erg verdrietig was”. Genoeg stof om de volgende les over sociaal-emotionele vaardigheden te vullen!

Een keer per dag de e-mail lezenIkzelf ben overigens ook aan de slag gegaan met impulscontrole. En probeer nog maar 1 x per dag mijn e-mail te lezen. Heerlijk om je niet meer te laten leiden door alle mails en telefoons die gedurende de dag binnenkomen. Een keer per dag alles met aandacht afhandelen en de rest van de dag geconcentreerd bezig zijn met datgene waar het echt om gaat. Het is moeilijk, maar uiteindelijk werk je veel effectiever en brengt het rust.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...