Doorgaan naar hoofdcontent

Uit vrije wil

“De eerste keer kom je naar de les, omdat het moet van je vader of moeder, of de meester of juf. Maar als je na 2 keer het zelf niet zo ziet zitten, dan zal ik je niet verder kunnen helpen en hoef je wat mij betreft de lessen niet te volgen.” De kinderen kijken altijd wat verbaasd als ik het ze dit de eerste les vertel; dat zijn ze niet gewend. Een vrije keuze in wat je wilt leren, zonder verplichting. Dit is echter de belangrijkste voorwaarde om ook echt iets op te steken van de lessen.
 
Intrinsieke motivatie
Ga maar eens na wat je zelf allemaal moet. Klusjes op je werk, helpen op school, het huis schoonmaken, je kind helpen met zijn huiswerk, de dagelijkse boodschappen, de verplichte verjaardagsvisites. We moeten heel veel van ons zelf, maar ook van anderen. Wat motiveert jou om het te gaan doen, of niet? Ik leg deze vraag wel eens voor aan ouders, om vervolgens te inventariseren, wat ze nodig hebben om dingen te doen waar ze het nut niet direct van inzien. Een beloning, een compliment, een leuk vooruitzicht, een doel, samen iets doen, een behoefte? Meestal komen we tot de ontdekking dat intrinsieke motivatie het beste werkt.
 
Het vlammetje
Ik las ooit in een boek dat een schooldirecteur zijn leerlingen vergelijkt met een auto: je kunt heel hard gaan trekken en duwen om hem in beweging te krijgen, maar als je het contact vindt waar de juiste sleutel in past, zal hij vanzelf gaan rijden. Als je bij kinderen het vlammetje kunt aansteken, dan zijn ze zelf in staat om het brandend te houden, of zelfs te gaan vlammen.
 
Passie
Kijk eens naar de passies van je kind, waarbij hij alles om zich heen vergeet. Waarbij hij alles wil weten over het onderwerp, er eigenlijk helemaal in verzuipt. Kinderen met een vorm van autisme, hebben vaak zulke passies. Voor robots of het heelal of insecten. Ze weten er alles van af en vinden het heerlijk om daarover van alles aan jou uit te leggen. Dat zou “het haakje” kunnen zijn om je met het kind te verbinden en te kijken hoe je hem verder kunt helpen.
 
De leermeester
Vroeger kozen mensen hun eigen leermeester, de leermeester die bij hen paste op dat moment. En de leermeester keek of hij jou verder zou kunnen helpen in je ontwikkeling. Ook toen werden leerlingen geselecteerd. Zo is er een verhaal over een leermeester  in de Middeleeuwen met drie leerlingen die allemaal boogschutter wilden worden. Hij nam ze mee naar buiten en vroeg ze wat ze zagen. Nummer 1 zag een bos, hoorde vogels zingen, voelde de zon op zijn huid en ontdekte een bord om op te oefenen met boogschutten. Nummer 2 zag alleen het bord om te oefenen. En nummer 3 zag alleen het target op het bord waarop hij zijn pijlen zou gaan richten. Welke leerling zal de leermeester hebben aangenomen?
 
Ik weet het al
Afgelopen week stak er iemand aan het eind van de les zijn vinger op: “Ik ga niet verder, want ik weet alles al.” Hij had op karate gezeten en had in de fysieke oefeningen bij Rots en Water overeenkomsten gezien. Aan de hand van het lesprogramma hebben we laten zien wat er de komende weken allemaal nog aan de orde zou komen, maar hij was vastbesloten. En dat getuigt van een enorme persoonlijke kracht, een Rots-kwaliteit!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...