Doorgaan naar hoofdcontent

Ik en jij zijn wij

Met ieder een budget van 2 euro in de hand togen alle kinderen naar het plaatselijke warenhuis. Het was de bedoeling om een afscheidscadeautje te kopen voor degene van wie ze een lootje hadden getrokken. En dat vereist een groot invoelend vermogen. Er waren namelijk kinderen die gedurende de week zich steeds meer hadden opengesteld voor de andere kinderen, maar er waren ook kinderen die nog gericht waren op zichzelf. Die als ze dorst hadden alleen voor zichzelf iets inschonken en niet vroegen of een ander ook iets wilde hebben. Of die niet altijd door hadden dat een ander het eigenlijk helemaal niet leuk vond om in het water geduwd te worden.
Een boterham besmeerd met pindakaas
De tweede dag legden we de kinderen uit aan de hand van een verhaal dat er een “ik” is en een “jij” en dat we in deze week steeds meer zouden gaan proberen er een “wij” van te maken. Kijk dus eens naar wat jij kunt inbrengen voor de groep in plaats van iets voor jezelf te vragen. Zo werd er een klusjesrooster ingevoerd:  om boodschappen te doen, om de broodjes te smeren voor de lunch, om af te wassen en om gedurende de dag foto’s te maken. Sommige klusjes waren meer in trek dan andere, maar zo ontdekten ze dat het best leuk is om gezellig samen af te wassen, of een ander te verwennen met een boterham dik besmeerd met pindakaas.
Spontaan een liedje zingen
En tijdens een klusje hoorden we ze soms samen een liedje zingen of de dag door te nemen. De fietstocht naar het dorp om boodschappen te halen in het dorp bleek een avontuur te zijn, maar het lukte niet om samen te verdwalen. Er waren ook kinderen die ontdekten dat ze veel meer op elkaar leken, dan ze in eerste instantie gedacht hadden. E-mail adressen werden uitgewisseld en er werden al plannen gemaakt om na de vakantie nog eens af te spreken. Het werd langzamerhand een “wij”.
Een springtouw van 2 meter
De laatste dag van de vakantie werd dat goed zichtbaar in de winkel waar de afscheidscadeaus aangeschaft gingen worden. Sommige kinderen wisten al direct wat het moest worden: “Dat roze springtouw van 2 meter, klaar!” Maar er waren ook kinderen die maar niet konden kiezen. Hoe goed ken je de ander al en waar zou je hem blij mee kunnen maken? En dan waren er ook kinderen die van de kans gebruik maakten om vooral voor zichzelf cadeaus uit te zoeken. Die het budget van 2 euro ruim overschreden.
Jij bent je eigen cadeau
Aan het eind van de dag waren de cadeaus ingepakt en werd het uitgedeeld in de kring. Sommige kinderen vertelden er een verhaal bij over waarom ze hadden het uitgezocht, voor anderen was het cadeautje zelf al voldoende. Er was er een die in het midden mocht staan met zijn ogen dicht. Hij kreeg van alle kanten serpentines over zich heen. “Jij bent je eigen cadeau”, riepen de kinderen in koor.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...