Doorgaan naar hoofdcontent

Onderwijs als monatoetje

“Mijn kind past niet binnen het huidige onderwijs”, hoor ik ouders wel eens verzuchten. “Hij wordt onvoldoende uitgedaagd, er wordt te weinig rekening gehouden met zijn kwaliteiten, hij vindt het gewoon niet leuk.” En laatst hoorde ik een moeder roepen: “Hij beweert dat de school voor hem een gevangenis is.” Wat is er mis met het huidige onderwijs… of wat is er mis met de huidige leerlingen? Op een congres over pedagogische adviezen - dat ik onlangs bezocht - werden door diverse sprekers mooie inzichten verschaft, die ik graag met jullie wil delen.
 
Wie tot over zijn oren in de soep zit, ziet de ballen niet drijven
Deze uitspraak van Lucebert werd gedaan door professor Kees van der Wolf. Een mooie metafoor voor de manier waarop er in het onderwijs en de hulpverlening gekeken wordt naar zorgkinderen. Kinderen met gedragsproblemen, zoals ODD, ADHD, PDD-NOS of angststoornissen. Het lijkt wel of er steeds meer problemen worden gesignaleerd bij kinderen, alsof we met elkaar een obsessie voor problemen krijgen. Als je je echter alleen nog maar richt op wat er allemaal mis is, dan zie je op een gegeven moment niet meer de mooie dingen. Als je niet meer in de soep roert, komen de ballen vanzelf boven drijven. Zou dat ook voor de problemen gelden?
 
Wat wel werkt in het onderwijs
Onderwijs is geen zorgverleningsinstelling, het is wel van groot belang dat er een veilige, vruchtbare omgeving wordt gecreëerd waarin een kind wordt gestimuleerd om zich te ontwikkelen op allerlei gebieden. Er zijn bij goed onderwijs 4 factoren van belang voor het welbevinden van een leerling: voel ik me begrepen, is er authentieke aandacht, is er wederzijds respect en kan mij een perspectief worden geboden. Leerlingen zitten op school om nuttig en toekomstgericht onderwijs te krijgen; niet om behandeld of verzorgd te worden.
 
Niet uitdagend genoeg
De entertainization heeft ook zijn intrede gedaan in het onderwijs. Van der Wolf maakte hierbij een mooie vergelijking met een Mona-toetje: het moet luchtig, licht en leuk zijn. Als je echter alleen maar Mona-toetjes eet, krijg je onvoldoende voedingsstoffen binnen om te groeien. En om goed te kunnen lezen, zal je veel moeten oefenen. Om een goede voetballer te worden, zal je veel moeten trainen en ontberingen moeten ondergaan. Daar kan ook een uitdaging in zitten.
 
Je moet het wel verdienen
Bij een van de Rots en Waterlessen laatst, vroeg een jongen mij wanneer hij nu wat meer zelfvertrouwen zou krijgen. Zelfvertrouwen kun je helaas niet kopen in de winkel, daar zal je heel hard aan moeten werken, heb ik geprobeerd hem uit te leggen. Als je echt iets wenst, maak dan een eigen plan, kijk wat je nodig hebt om die wens in vervulling te laten gaan en ga daar vooral hard aan werken. Dan heb je het zelf verdiend en kun je echt trots zijn op jezelf.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...