Doorgaan naar hoofdcontent

Verslaafd aan Tony

“Eeeh...mam, kun je even je wachtwoord intikken zodat ik een nieuwe versie van Clash of the Clans kan downloaden?” Daar stond hij in de deuropening van onze slaapkamer. Rood wit gestreepte badjas aan, blote voeten en met grote wallen onder zijn ogen. Het was 6 uur ‘s morgens. “Oh, ik zie dat het niet zo’n handig moment is”, mompelde hij toen hij geen antwoord kreeg van ons. “Jullie slapen zeker nog.” Het was niet de eerste keer dat hij vroeg naar beneden sloop om op de ipad een spelletje te spelen. En ik besefte opeens dat mijn zoon verslaafd was, verslaafd aan de ipad.

Verslaafd aan een goede nachtrustAan het ontbijt had ook ik wallen onder mijn ogen. We hadden namelijk nog een verslaafde in huis en wel onze nieuwe hond Saartje. Ze was zo aan ons gehecht geraakt dat ze midden in de nacht begon te huilen als een wolf. Ze was eenzaam en miste ons. En dat al een paar dagen achter elkaar. Er zat niets anders op dan haar op te tillen en mee te nemen naar de slaapkamer, waar ze bij ons op bed mocht liggen. En daar besloot ze haar liefde voor ons te tonen door te gaan spelen, door onze tenen aan te vallen en te likken in het gezicht. Ik besefte opeens dat ik ook verslaafd was, aan een goede nachtrust.

Het water liep in mijn mondIn de yogales die week ging het over verslaving. Er lag een heerlijke reep chocolade van Tony Chocoloney, melkchocolade met hazelnoten. De kinderen zaten er verlekkerd naar te kijken. Ja ze zouden wel een stukje lusten, en daarna nog een stukje. Totdat hij op zou zijn. Ik maakte de verpakking open en nodigde ze uit om gedurende de concentratieoefening zich in te beelden dat ze het stukje al in hun mond hadden. “Het water liep gewoon in mijn mond”, vertelde iemand na afloop. Een ander wist te vertellen dat het leek of er een stukje hazelnoot tussen zijn tanden zat. Om te genieten van chocolade, heb je dus helemaal geen chocolade nodig!

Jij bent de baas
"Laten we een experiment doen in zelfbeheersing", stelde ik voor. En ik vertelde hoe krachtig het voelt wanneer jij de baas bent over je zinnen, in plaats van je zinnen over jou. Daar konden ze zich wel iets bij voorstellen. Degene die het meest verslaafd was aan chocolade, mocht de reep een week mee naar huis nemen en op haar nachtkastje leggen. Zodat je er iedere dag naar kunt kijken. “Ja maar, als mijn vader hem ziet liggen, dat eet hij hem op. Daar kan ik dan echt niets aan doen.” De verhalen kwamen los. Over een moeder die een zak chips koopt en dat de zak al leeg is voordat ze thuis komt. Het was dan ook wel haar favoriete smaak: patatje joppe. En er bleken ouders te zijn verslaafd waren aan hun mobiele telefoon. Bij elke piep moest er gekeken worden wat voor bericht er was. En dan waren er ook nog verhalen over drank, sigaretten en drugs. We weten dat het niet goed voor ons is, maar kunnen er niet vanaf blijven.

Luisteren naar je gevoelTerug naar de ontbijttafel waar Jerome toch wel nattigheid voelde. Nadat we met elkaar oplossingen hadden bedacht voor de aan aandacht verslaafde hond Saar, kwam hij aan de beurt. Het was makkelijk geweest als ik hem de ipad had verboden. Maar wat zou hij daar dan van leren? En zou hij dan niet juist het in het geniep gaan doen, wanneer er niemand thuis is? Ik probeer mijn kinderen te leren naar hun gevoel te luisteren en hun verstand te gebruiken. “Als je honger hebt, heb je dat in je buik of in hoofd?”, was een veel gestelde vraag wanneer ze nog een boterham wilde pakken, maar er al 4 op hadden. Ja, hij besefte nu ook wel dat 6 uur wat vroeg is om je bed uit te gaan en dat hij geweld pleegde op de andere gezinsleden. En op zichzelf, want echt fit voelde hij zich niet, nu aan de ontbijttafel. Na een paar minuten stilte had hij de oplossing: “Als ik vroeg wakker ben, draai ik me gewoon nog even om. En ik ga voortaan pas om 1/2 8 mijn bed uit.” Wat zullen we lekker slapen vannacht.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...