Doorgaan naar hoofdcontent

Leuke dingen doen

“Ik wou dat ik 18 was, dan mag ik leren autorijden”, verzucht mijn zoon van 8 regelmatig. Zo af en toe mag hij bij zijn vader achter het stuur zitten en afgelopen week mocht hij zelfs de auto starten. Glunderend kwam hij dat bij thuiskomst vertellen. Nadat we geteld hadden hoeveel jaar (en maanden en weken) het nog zou duren voordat de grote dag zou aanbreken, kwam het gesprek op; “En dan?” Nou dat wist hij wel te vertellen: “Dan koop ik een camper en ga ik de wereld rondreizen, overal naar toe.” Autorijden stond bij hem voor vrijheid en zelfstandigheid, maar daar heb je toch geen auto voor nodig?
 
Op het prijskaartje stond 125 euro
Bij de kringloopwinkel in het dorp stond een skelter te koop, zo’n grote met vier wielen en een achterzitje. Dat zou toch al een mooi opstapje zijn voor de echte auto? Samen met zijn buurjongen was mijn zoon al een paar keer gaan kijken. Ze hadden ook het prijskaartje gezien: 125 euro. Tijdens de lunch werd uitgebreid besproken hoe ze toch die skelter zouden kunnen kopen, want krijgen was geen optie. Dat was wel duidelijk. “Als jij het graag wilt, dan ga je een plan maken om aan dat geld te komen!”
 
Onderneem het maar
En daarmee hadden we direct een van de bouwstenen voor de sociale-emotionele ontwikkeling te pakken: ondernemingszin. Ergens helemaal voor gaan, je passie volgen, vrij vertaald. Dat helpt kinderen om zelfvertrouwen te krijgen. De overige bouwstenen zijn overigens: vertrouwen, zelfredzaamheid en invoelend vermogen. Vertrouwen in jezelf dat het lukt om die skelter te verdienen, je eigen plan maken daarvoor en het invoelend vermogen was nodig om goed samen te werken.
 
Een eigen winkel
Jerome besloot ook zijn zus bij het plan te betrekken, zij had immers al heel wat verdiend met haar hondenuitlaatservice en had ook wel zin in de skelter. En samen besloten ze hun eigen “kringloopwinkel” te beginnen. Hun (oude) speelgoed en kleding werd keurig uitgestald en de toevallige passanten bleken geinteresseerde kopers te zijn. Het geldt stroomde binnen en ze hadden in een middagje 25 euro verdiend. Samen met de opbrengst van de hondenuitlaatservice ging het al om 55 euro.
 
Niet genoeg
Met de geldpot togen ze naar de kringloopwinkel waar ze keurig werd uitgelegd dat het toch echt nog niet voldoende was om de skelter te kopen. Maar omdat hij een lekke band had, mochten ze hem voor 80 euro hebben. Terug naar hun eigen winkel, waar de verkoop een beetje stil lag. De ondernemers hadden echter een goed idee en besloten de resterende goederen in de bakfiets van de buurman naar de kringloopwinkel te brengen. Dan zouden ze gewoon gaan ruilen: 55 euro + voetbalschoenen + speelgoed en kleren. Helaas had de eigenaar van de winkel daar geen oren naar en teleurgesteld kwamen ze terug. Wel met de optie op de skelter tot 1 juni.
 
Geef niet op
De teleurstelling was groot, maar ze gaven het niet op. Mijn zoon heeft besloten om voetballes te gaan geven aan de kleine jongens uit de buurt en mijn dochter gaat nog meer honden uitlaten. De andere kinderen uit de buurt helpen hard mee met auto’s wassen en lege flessen naar de winkel terug te brengen. Nog 17 euro te gaan!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...