Doorgaan naar hoofdcontent

Eten met mes en vork

Het kan een dagelijks terugkerende ergernis zijn en dat is het waarschijnlijk ook bij veel gezinnen. Kinderen die met hun mond vol praten aan tafel, die moeten plassen terwijl het eten net wordt opgediend, die als ze klaar zijn meteen weer willen spelen.
 
Het eten smaakt net zo goed als je met je vingers eet
Wat binnen het ene gezin nog acceptabel is, is dat bij het andere niet meer. En die verschillen zijn er ook nog tussen de ouders onderling. Vader die er van baalt dat het eten niet wordt gewaardeerd of moeder die een oogje toeknijpt en denkt “ze moeten al zo veel”. In de Gordon-methode wordt dat heel helder toegelicht met een schema. Is het gedrag niet-acceptabel en wie is de gene die het probleem heeft? Vaak zijn het de ouders die zich aan tafelmanieren houden, waar kinderen niet het nut van in zien “eten smaakt net zo goed als je met je vingers eet”.
 
De regels van het spel
Wij besloten met elkaar een oplossing te vinden en stelden gezamenlijk de spelregels op. Aan welke regels gaan we ons houden tijdens het eten, en waarom. Met deze inspraak zorg je ervoor dat het een gezamenlijk probleem wordt en dat het voor het gezin niet acceptabel is wanneer iemand zich niet aan de afspraken houdt. Het draagvlak wordt groter. Het betekent ook dat je zelf – als ouder – gecorrigeerd wordt wanneer jij per ongeluk smakt of met je mond vol praat.
 
Bonuspunten voor een gezellig gesprekje
Na een week oefenen kwam het examen. De tafel werd keurig gedekt, iedereen was er klaar voor. En wat bleek? Ze aten voorbeeldig en hadden er ook ontzettend veel plezier in. Om het wat spannender te maken besloten we dat er ook bonuspunten verdiend konden worden. Als je belangstellend aan je tafelgenoot vroeg hoe zijn dag was geweest. En als je na het eten keurig je bordje naar de keuken had gebracht.
 
Belonen en straffen
De hierboven besproken methode heet de gedragsmatige-cognitieve benadering. Een van de technieken hierbinnen is het systematisch belonen en straffen. Dit sluit aan bij het beïnvloeden van consequenties van gedrag. Als jij netjes eet, krijg je bonuspunten. Een volgende stap hierin kan zijn dat een kind op den duur deze positieve bekrachtiging niet meer nodig heeft en zelf het belang inziet van tafelmanieren. Of dat het gedrag is aangeleerd en als vanzelfsprekend wordt ervaren.
 
Onze kinderen zijn met vlag en wimpel geslaagd voor hun eetexamen. Wij eten weer met mes en vork.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...