Doorgaan naar hoofdcontent

Klusjes? No problem

“Ik had gewoon honger,” was het antwoord van mijn zoon op mijn vraag waarom hij niet even zijn zusje hielp met het dekken van de tafel. Hij was alvast gaan zitten en had zijn tanden gezet in en boterham met pindakaas, terwijl zij aan het heen en weer rennen was van de keuken naar de kamer met bordjes, bekers, bestek en broodbeleg. Dit ging me te ver, iedereen heeft zijn eigen verantwoording in het huishouden, ook als je 7 bent.
 
RolpatronenTegelijkertijd was het een spiegel voor mezelf, ik was gewoon het voorbeeld voor mijn dochter. Ik deed ook altijd de meeste klusjes in huis. En eerlijk is eerlijk, mijn man herkende zichzelf ook wel een beetje in onze zoon. Nu we ons bewust waren van de rolpatronen, besloten we dat het een gezamenlijke verantwoording moest worden om samen te leven in een gezellig en opgeruimd huis. We gingen de patronen doorbreken!
 
No problem
Een mooi voornemen, maar zo makkelijk gaat dat niet. Gelukkig kregen we hulp van Ziggo. Er viel een brief op de deurmat met daarin reclame post-its waarop stond “Ziggo… no problem”. En dat was nu precies wat de klusjes moesten worden: no problem. Dat doen we gewoon even met elkaar, dat hoort erbij.
 
Wat ga jij doen vandaag?Op zondagochtend werden tijdens het ontbijt de klusjes geinventariseerd en geschreven op de post-its. Er was heel wat te doen: kattenbak schoonmaken, kamer afstoffen, stofzuigen, wc schoonmaken, plantjes water geven, lege flessen wegbrengen, ramen lappen, douche boenen, was opruimen. Ieder had zijn eigen voorkeur en daarom spraken we af dat ieder 3 post-its met klusjes mocht pakken en daarop zijn naam mocht schrijven. De post-its werden vervolgens op de keukendeur geplakt. En als je je klusje af had, dan mocht je hem er af halen en weggooien.
 
Zingend stofzuigen
Het mooie van het systeem was dat iedereen inspraak had, in wat er gedaan moest worden en in wat je zelf graag zou willen doen. Maar ook in wanneer je het zou gaan doen. Als het maar af was voor het avondeten, zo was de afspraak. De een ging voortvarend aan het werk, de ander besloot eerst met de lego te gaan spelen. Waarna ook hij zingend met de stofzuiger aan de slag ging.
 
Want klusjes doen, blijkt best leuk te zijn. Als je het samen doet.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...