Doorgaan naar hoofdcontent

Stop hou op, dat wil ik niet


“Hoe laat een hond zien, dat hij het niet leuk meer vindt?” Nou dat wisten de kinderen in de les wel te vertellen: “Dan gaat hij grommen en laat zijn tanden zien, of loopt weg met de staart tussen zijn poten.” Een duidelijk signaal geeft de hond af, maar hoe zit het bij mensen? En ik vertelde de kinderen over mijn dochter die wel eens haar nagels inzet als wapen wanneer haar broer niet naar haar STOP luistert. “Mag dat?” Een ingewikkeld vraagstuk, eigenlijk wisten ze het niet. “Je mag een ander natuurlijk geen pijn doen.” “Ja, maar als hij gewoon niet luistert naar haar STOP, dan moet je wel.” “Je kunt het dan toch ook zeggen tegen je vader of moeder of de juf?” De les ging over grenzen aangeven, voor mij, maar ook voor de kinderen.

Er luistert geen hond meer naar je

We gingen met elkaar oefenen: je loopt naar de ander toe en als diegene STOP zegt, dan stop je. Maar als het niet voelt voor jou als een echte STOP, loop je gewoon door. En zo ontdekten we dat als je STOP zegt met een heel zacht stemmetje, de ander het waarschijnlijk niet eens heeft gehoord. En wanneer je nog een glimlach om je mond hebt, denkt de ander dat je het niet meent. En als je STOP zegt, maar daarbij de ander niet aankijkt, weet hij niet eens dat het tegen hem is gericht. Als je tot slot heel vaak STOP zegt, dan luistert er geen hond meer naar je.

Verwilderd keken ze me aan

Aan die hond moest ik opeens denken toen aan het eind van de les, de kinderen in de kring zaten. Er waren er twee die daar wat moeite mee hadden. En niet op het bankje konden blijven zitten. Ze sprongen steeds op om door het speellokaal te rennen. Eerst maakte ik er nog een geintje over, maar op een gegeven moment ging het me irriteren. Ik pakte ze bij de arm en vertelde dat het nu toch echt de bedoeling was om nog 5 minuten te blijven zitten. Verwilderd keken ze me aan, net als de hond Lente een week geleden. Een oppashond die we hadden losgelaten in de tuin en die er een spelletje van maakte om steeds weer weg te rennen, wanneer wij probeerden haar aan de riem te krijgen. Wat Lente deed, deden deze jongens ook!

Ik had te vaak STOP gezegd

En ze hadden gelijk, achteraf gezien. Ik had ze gedurende de les een aantal keer tot de orde geroepen. De ene jongen was blij de les binnengekomen om mij te vertellen dat hij die les hulpmeester wilde zijn. Ik had hem verteld dat ik me dat kon voorstellen dat hij dat wilde, maar dat er nog 15 andere kinderen dat ook wel zouden willen. Teleurgesteld ging hij zitten. 10 minuten later wilde hij nog iets vertellen over honden, maar vond ik het nodig om nu maar eens met het spel te gaan beginnen. Er hadden al zoveel kinderen hun verhaal gedaan, zo was er geen tijd meer over voor de rest van het programma. Tijdens het spel, kreeg hij maar weinig de beurt, terwijl hij er zichtbaar zin in had. Het lukte hem niet om de rustige oefeningen te doen en ik stelde voor dat hij dan maar even op de bank ging zitten. Bij het worstelspel werd hij door niemand uitgenodigd om mee te doen. En toen hij zichzelf als scheidsrechter had benoemd, om toch maar een rol in het geheel te krijgen, mocht dat niet van mij. Waarom eigenlijk niet? Samengevat: ik had al vaak STOP gezegd tegen deze jongeman en de helft was onnodig geweest.

De 5 tips

Ik ging de STOP-tips nog eens na die ik aan de kinderen had gegeven. Ik had een harde stem gehad toen ik ze sommeerde op het bankje te gaan zitten. Maar ik had de jongens niet aangekeken, ze renden immers rond door het speellokaal. Bovendien was ik zelf niet echt kalm meer, ik was geirriteerd geraakt. En waarschijnlijk waren de jongens nog in de veronderstelling dat het bij het spel hoorde, 3 minuten ervoor waren we immers nog tikkertje aan het doen. Mijn signaal was niet duidelijk geweest. Het spelletje was echter voorbij en na enige stemverheffing van mijn kant zaten ze weer op het bankje. Het was opeens muisstil. De les was afgelopen. Een les die voor mij misschien wel veel groter was geweest, dan voor de kinderen zelf.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...