Doorgaan naar hoofdcontent

Het goede voorbeeld

“Ja maar, hoe moet ik dat dan doen?”, vroeg de vader die avond bij de informatiebijeenkomst over Rots en Water. “Als ik moe uit mijn werk kom, kan ik echt even niet het goede voorbeeld geven. Dan wil ik gewoon rust aan mijn hoofd en geen jengelende kinderen. En als ze dan gaan klieren of niet naar bed willen gaan, dan ben ik het even helemaal kwijt hoe ik dat het beste kan aanpakken.”
 
Voorleven
Het is zo ontzettend belangrijk dat kinderen thuis het goede voorbeeld krijgen. Ze leren van hun ouders en directe omgeving hoe ze kunnen lopen, praten, maar ook hoe ze het beste met andere mensen kunnen omgaan. Hoe ze vriendschap kunnen sluiten, voor zichzelf op kunnen komen en hoe ze conflicten het beste kunnen oplossen. Dat leren ze niet alleen door er met elkaar veel over te praten, maar vooral door het voor te doen. Dit inzicht is voor ouders vaak heel verhelderend. Rots en Water blijkt dan helemaal in het dagelijkse (volwassen) leven vervlochten te zitten.
 
Gesneden
Terwijl de vader deze vraag aan mij stelde over hoe hij dan het goede voorbeeld kan geven, kwamen er allemaal herinneringen in mij op. Afgelopen week werd ik “gesneden’ op de snelweg. Een weggebruiker die het nodig vond om tot het eind van de invoegstrook door te rijden en vervolgens zijn stuur omgooide, waardoor ik op de rem moest trappen. Je kunt dan reageren met een gebalde vuist en flink wat schuttingtaal, maar je kunt ook denken “lekker belangrijk”, of “tjee, daar schrok ik even van, maar misschien heeft h ij wel een goede reden om zo rond te rijden.”
 
Respect
Maar ook ouders onderling kunnen er heel veel mee doen. Zo vertelde er eens een meisje mij na de les in tranen: “Juf, nu hebben wij het vaak tijdens de les over respect, maar als ik ’s avonds in bed lig, dan hoor ik mijn vader en moeder thuis altijd heel hard schreeuwen naar elkaar.’ Dat kan  heel hard aankomen voor kinderen. En natuurlijk hebben we allemaal wel eens ruzie, maar  het is ook een uitgelezen kans om onze kinderen te laten zien hoe je dit soort conflicten kunt oplossen.
 
Veranderen
Probeer de ander niet te veranderen, maar kijk eerst eens wat je zelf er aan kunt doen. En geef het goede voorbeeld. Als iedereen dat zou doen, dan zou de wereld er al weer een stukje mooier uit zien. Voor kinderen is dat al snel vanzelfsprekend: als jij niet gepest wilt worden, pest dan in ieder geval ook een ander niet. Als jij wilt dat mensen echt naar je luisteren, laat dan zien dat je ook echt kunt luisteren naar een ander. Dat je geintereseerd bent in wat die ander jou te vertellen heeft.
 
Sorry
Het goede voorbeeld geven is niet altijd makkelijk. Als jij uit je werk komt en moe bent, dan vergeet je het nog wel eens. Misschien kun je dat vergelijken met je kind die uit school komt en gewoon lekker wil spelen, maar dan nog van alles moet en flink wat irritaties voelt in zijn omgeving. Het handigste is om het gewoon uit te spreken: “Sorry jongens, ik heb de hele dag gewerkt, laat me eerst even bijkomen, dan gaan we straks nog een potje voetballen.” En als je kind dan de volgende dag uit school komt zal hij jou dan misschien vertellen: “Sorry pa, ik  heb even helemaal geen zin om te vertellen wat ik allemaal heb gedaan op school, laat mij eerst maar eens lekker buiten spelen.” Dan hebben we toch al weer heel wat van elkaar geleerd.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...