Doorgaan naar hoofdcontent

Kinderen hebben weinig speelgoed nodig

Het was 7 graden onder nul en wij hadden besloten om de kerstvakantie door te brengen op Terschelling. Zonder auto, waardoor de hoeveelheid bagage was geminimaliseerd en dus zonder speelgoed voor de kinderen. “Maar waar moeten we dan mee spelen?”, was een terechte vraag. Kun je als kind alleen nog maar spelen met speelgoed of zijn er ook andere materialen dat als speelgoed kan dienen? En wat is spelen eigenlijk?
 
Een kleurplaat kun je inkleuren
Spelen is niets meer of minder dan leren en ontdekken, volgens spelregels of helemaal vrij, met gesloten materiaal of open. Het speelgoed van deze tijd is vaak “prefab”, het is ontworpen om er met een bepaald doel mee te spelen. Met games kunnen je spelletjes doen. Een kleurplaat kun je inkleuren. Iedereen die voor zijn kind een doos lego koopt, ontdekt dat het kind eenmaal het lego bouwt volgens de tekening, het drie dagen laat staan en vervolgens het afbreekt en het nooit meer zo maakt. De bouwstenen worden gebruikt om allerlei andere fantasiefiguren of bouwwerken mee te maken, waar het kind veel langer plezier van heeft.
 
Alles om je heen vergeten
De functie van spel is dan ook vaak het oefenen in creativiteit, het samenwerken, doorzettingsvermogen, concentratie. Als een kind eenmaal in zijn spel zit, vergeet hij alles wat er om hem heen gebeurt. Spel heeft ook een functie in het verwerken van het onderbewuste. Kinderen die iets vervelends hebben meegemaakt kunnen daar vaak moeilijk over praten met een therapeut, maar met een speltherapeut kan ontdekt worden waar het kind mee zit en kan het kind vaak ook in het spel hiermee geholpen worden.
 
Drakenkasteel en vlinder
De betekenis van kindertekening is hierbij een mooi voorbeeld. Wij hebben een oefening met stippentekeningen. De begeleider plaatst op een vel papier willekeurig een aantal stippen. Het kind krijgt de opdracht om de stippen met elkaar te verbinden, zodat er een vorm ontstaat. Wat zie je in deze vorm, wat voor tekening zou je ervan kunnen maken? Bij het ene kind leidt het tot drakenkastelen, bij de ander tot vlinders, bijtende honden of gevangenissen. Het gaat erom dat de fantasievorm het uitgangspunt van de tekening wordt. Het kind wordt op weg geholpen om een stapje verder te gaan in zowel creativiteit als tekentechnieken, maar ook om naar binnen te keren.
 
Ze hebben hier geen speelgoed
Terug naar Terschelling. In het bos ontdekten we dat we met de takken die op de grond lagen een prachtig mikadospel konden maken, tijdens de wandelingen ging steevast een tas mee om al onze natuurschatten in te bewaren, en wat te denken van een schatkaart maken van het gebied en flessenpost voor op de boot terug? Na een barre tocht naar de top van een duin ontdekten we een klein strandhotel. We stapten verkleumd naar binnen, bestelden warme chocolademelk en mijn zoon zei teleurgesteld: “Ze hebben hier geen speelgoed.” In een hoek stond echter een ton met daarin allerlei houten blokjes. “Wat moet je daar nou mee?” We hebben uiteindelijk 2 uur om de tafel gezeten en hebben kastelen en huizen en draken gebouwd. In ons enthousiasme gingen alle kinderen in het strandhotel meedoen. Een prachtig schouwspel, wat een concentratie en plezier! “Wij willen nog niet naar huis.”

Reacties

Populaire posts van deze blog

Dus je bent er klaar mee?

“Dus je bent er klaar mee?”, vatte dochter Rosalie mijn verhaal kort en bondig samen, terwijl ze om zich heen keek. Ik zat tegenover haar in een gezellig eettentje op de Amsterdamse Zeedijk. We hadden allebei lekkere broodjes besteld. Zij met een grote kop warme chocolademelk, ik met een kopje gemberthee. Ik voelde een schrikachtig-gevoel van binnen bij haar samenvatting van mijn relaas en viel even stil. Gedachten vlogen door mijn hoofd. Was ik er wel klaar mee? Klaar met al die prachtige mensen die ik de afgelopen jaren dankbaar had mogen begeleiden. Of was ik er juist klaar voor? Vijftien jaar geleden was ik er ook klaar voor. Ik werkte nog als manager in het bedrijfsleven en las in een artikel in de Intermediair iets over vakantiekampen voor kinderen in de Verenigde Staten. Kampen waar kinderen spelenderwijs konden werken aan sociaal-emotionele vaardigheden. Dat zag ik wel zitten, om een dergelijk concept naar Nederland te halen. Ik besloot mijn baan op te zeggen, een eigen...

Ik kan het (nog) niet

Gehaast kwam ze binnen rennen: dochter Rosalie. Het was maandagmiddag en dat betekende: paardrijles! Terwijl ze samen met haar vriendinnetje aan tafel zat, meldde ze me tussen neus en lippen door: "Mam, ik moest heel hard huilen in de klas." Ik hoorde de bibber in haar stem, maar reageerde niet direct. Waarop haar vriendinnetje aanvulde: "Echt heel erg hoor, ze kon niet eens meer ademhalen." Er viel een verwachtingsvolle stilte. "Ooh", zei ik. En Rosalie vertelde over wat er die ochtend was gebeurd. Ze hadden rekenen en meester had haar een vraag gesteld. ze wist het antwoord opeens niet meer, kreeg het benauwd en moest toen dus heel hard huilen. "Meester begreep het", voegde ze er aan toe en ik besloot het even te laten rusten. Ik kan niet rekenen 's Avonds bij het naar bed gaan, vertelde ik over al die keren dat ik het antwoord even niet meer wist. Vroeger op school, maar ook nu heb ik nog wel eens een black out. Het  lijkt wel of mijn h...

Wie liet daar een scheet?

“Hoeveel hebben jullie gespeeld vanochtend?” Ik hoorde de deur open gaan en de jongens kwamen al keuvelend binnen. Voor de yogales moest er altijd nog van alles besproken worden: de voetbalwedstrijd die ze hadden gespeeld die ochtend, nieuwe games en sinds kort ook meisjes. Maar dit keer zaten ze wel heel snel op hun yogakussentje en keken ze me verwachtingsvol aan. Het was heel stil, verdacht stil. Ik sloot de deur en liep rustig naar mijn eigen yogamatje. Toen ik plaats nam op het kussentje hoorde ik een keiharde scheet. “Oh jee”, bracht ik uit, want het was wel duidelijk dat de scheet bij mij vandaan kwam. “Tja, dat kan gebeuren. Als je bepaalde yogahoudingen langere tijd aan houdt, kan dat effect hebben op je darmen. Ik heb wel eens meegemaakt dat iemand na het beoefenen van een pranayama, direct buikkrampen kreeg en naar de wc moest en diarree had.” De jongens lagen dubbel van het lachen en ik lachte mee. “parinama”, schoot me te binnen. En dat had ik regelmatig nodig bij ...