Doorgaan naar hoofdcontent

Door het water

 “Kijk nou!, riep ze uit en ik volgde haar blik naar buiten. Het was een regenachtige dag en voordat ik met de directeur van deze knusse basisschool om de tafel ging zitten om met elkaar een mooie invulling te maken voor een studiedag voor het team over de stilte, had ze me rondgeleid door de school. En terwijl ze ondertussen wat praatjes maakte met de kinderen, kreeg ik een goede indruk van de school. Aan de muur in de aula hingen prachtige schilderwerken die de kinderen met plaatselijke kunstenaars hadden gemaakt en op het podium stonden goudkleurige “koninklijke” stoelen die de directeur zelf op de kop had getikt bij de restyling van het plaatselijke gemeentehuis.

In haar werkkamer stond een groot dienblad met allerlei soorten thee en hing een ontwerp voor een natuurrijk schoolplein. Met veel hout en groen. in het midden zou een verhalenplek komen, waar de kinderen tijdens het spelen even op adem konden komen, al luisterend naar een mooi verhaal. Ik luisterde naar de plannen van deze bevlogen directeur. Ze wees me op de trofee die op haar bureau stond. Een “zilveren” beker waar een sticker op was geplakt met de tekst: “De Kom Eens Uit Je Comfort Zone Trofee”. Een idee dat binnen het team was ontstaan en collega’s uitnodigde om eens op een andere manier iets te doen, te zien, te denken, te voelen. Iedere maand werd de trofee uitgereikt.

Na een half uurtje werd ons gesprek dus onderbroken en verplaatste ook ik mijn blik naar het schoolplein buiten. Waar het nog steeds flink regende en waar de plassen bijna het hele plein bedekten. En daar midden in de diepste plas stond hij. Een jongetje van een jaar of vijf, regenjasje aan en op zijn rug een rugzakje. Al spetterend en spelend met het water. Hij was de enige op het plein en ging helemaal in zijn spel op. Zodat hij niet eens door had dat zijn leerkracht hem weer probeerde naar de klas te krijgen (hij was blijkbaar ontsnapt…) Ze stond aan de rand van de plas te gebaren dat het nu toch echt genoeg was en sommeerde hem om uit de plas te komen. Maar dat deed hij niet.

In stilte bekeken wij dit schouwspel. Hoe zou dit aflopen? Toen de leerkracht wat wanhopig leek te worden, besloot de directeur spontaan haar keurige schoenen uit te trekken, haar gebloemde rok op te trekken en naar buiten te gaan. En ja hoor… daar stond ze: al dansend en spetterend en spelend met het water. Samen met het jongentje. Ze genoten zichtbaar van het water en elkaar. En na 5 minuten gaf ze hem een hand en besloten ze samen om weer lekker naar binnen te gaan. Terug naar de klas. De directeur kwam terug naar haar werkkamer en droogde haar voeten af. Met een glimlach van oor tot oor.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Rood haar is varkenshaar en varkenshaar dat stinkt

"En dan ging ik op zaterdagavond na de disco met de bus naar huis. De bus zat vol dronken jongeren. En als ze mij in de gaten kregen, begonnen ze dus te zingen: Rood haar is varkenshaar en varkenshaar dat stinkt." "Wat deed je dan pap?", vroeg dochter Rosalie die vol aandacht zat te luisteren. "Nou, ik zong gewoon mee en deed alsof het niet over mij ging." Ze kroop bij haar vader op schoot en woelde met haar handen door zijn wilde krullen, die helaas niet meer zo rood waren als toen. "Gewoon negeren dus", was haar conclusie. Maar gold dat ook voor Simon de Pimon en Rosie Poepedosie? "Ze noemden me vandaag Simon de Pimon", wist deze jongeman mij te vertellen met een verongelijkt gezicht. En de tranen stonden in zijn ogen. Zijn moeder had mij gevraagd om hem te begeleiden. Hij werd gepest op school en daar leed hij zichtbaar onder. Blijkbaar werd hij geraakt door deze bijnaam, die in mijn ogen nog onschuldig was. Vaak heeft het gev

Klaar!

  “Juf, ik ben klaar…”, vertelde deze jongen mij terwijl hij opsprong om weer in beweging te komen. Hij had een paar minuten aan zijn tekening gewerkt in de stilteles, zittend op zijn knieen in de gymzaal van een Limburgse basisschool. En vond het wel genoeg. Terwijl de andere kinderen nog het juiste kleurpotlood aan het uitzoeken waren, had hij met zwart een cirkel getekend op zijn papier. “Het is toch goed zo?” En hij keek me vragend aan terwijl ik naast hem was komen zitten. “Je bent bij deze opdracht pas klaar, als je niet meer denkt dat je klaar bent”, antwoordde ik hem met een glimlach. En warempel, hij pakte weer zijn potlood op en ging verder. “Dat is de vuca-world”, vertelde mijn man mij bij thuiskomst, toen ik verslag uitbracht van deze les. VUCA is een acroniem voor volatility, uncertainty, complexity en ambiguity. En beschrijft de veranderende wereld waarin wij ons op dit moment in bevinden. En hij gaf wat voorbeelden uit zijn eigen klas. Waaruit bleek hoe groot de vlucht

Hansje Pansje Kevertje

  “Ha Angela, fijn dat je er bent…”, riep mijn collega terwijl ze me al tegemoet liep. Ze keek wat zorgelijk en vervolgde: “Ja, ik weet het gewoon even niet meer. Hij doet andere kinderen pijn, slaat en schopt ook mij en gisteren trok hij de deur zo hard dicht dat de klok van de muur op de grond kapot viel. Fijn dat je er even een uurtje bij kunt zijn.” Achter haar stond de jongeman (net 8 jaar oud) in kwestie. Op zijn hoofd een petje, felroze kauwgom in zijn mond (waarmee hij van die grote bellen maakte) en een uitdagende blik in de ogen. Hij had alles gehoord. “Who let de dog out, tamtam tam tam.”, schreeuwde hij terwijl hij in de gymzaal op een bank stond. Hij maakte er bewegingen bij die meer passend zouden zijn bij een rapper van 16. Vlak daarvoor had hij al een paar kinderen aan het huilen gebracht. De tijd van observeren was voorbij en ik besloot een bewegingsspel te gaan doen. Hij hield wel van tikkertje, maar wilde niet de tikker zijn. En wilde ook niet getikt worden. Alles